I'm horngry. too hungry to behave, too horny to think.

یه مرد قوی از خودش دفاع می‌کنه؛ یه مرد قوی‌تر از دیگرون.

داشتم به یه چیزی فکر می‌کردم، تحقیق کردم و بعد به این موضوع پی بردم که بعضی از آدم‌های درونگرا وقتی وارد رابطه می‌شن، ممکنه پارتنرشون تبدیل بشه به مهم‌ترین آدم دایره‌ی ارتباطی‌شون؛ چون معمولاً با آدم‌های زیادی ارتباط عمیق نمی‌گیرن و وقتی یک نفر رو پیدا می‌کنن که کنارش احساس امنیت و راحتی دارن، بخش بزرگی از نیازهای عاطفی‌شون رو روی همون فرد متمرکز می‌کنن. برای همین ممکنه که با بقیه آدم‌ها بعد از چند ساعت معاشرت خسته بشن، اما ساعت‌ها وقت‌گذروندن با‌ پارتنرشون براشون آرامش‌بخش باشه. بعد از یک روز شلوغ، به‌جای تنهایی، فقط بخوان کنار پارتنرشون باشن. وقتی چند روز ازش دور باشن، احساس خلأ و بی‌قراری کنن. حتی اگر ذاتاً تنهایی رو دوست داشته باشن، نبودن اون یک نفر رو خیلی سخت‌تر از نبودن بقیه تحمل کنن. در واقع اونا می‌تونن از یک دنیا فاصله بگیرن؛ اما از اون یک‌نفر نه. برای همین، اسمشون رو گذاشتم پارتنرگرا.

من یک پارتنرگرام؛ تو چی؟

تا که خوب خوب بشه زخم‌های دلواپسی‌؛ عشق رو مرهم می‌کنم روی دل‌ها می‌ذارم.

تنها کسی که می‌تونه قلاده بندازه و دستش رو گاز نگیرم.

من بلدم کاری کنم دنیا خاموش بشه و فقط تو بدرخشی، بلدم جوری پشتت راه بیام که دلت همیشه قرص باشه، بلدم وقت محافظت ازت مشت‌هام رو بالا بیارم، بلدم وقت ناراحتی‌هات توی بغلم قایمت کنم، بلدم وقت خستگی‌هات کولت کنم، بلدم وقتی می‌گی نه چطور سرم رو نزدیک کنم که خودت فاصله رو از بین ببری، بلدم درموردت کتاب بنویسم و اسمت رو توی صفحاتش جا بذارم، بلدم جوری تماشات کنم که بقیه رو به حسودی بندازه، من بلدم چطوری دوستت داشته باشم. اما همزمان بلدم طوری نادیده‌ات بگیرم که کل روز کلافه بشی، بلدم کاری کنم بعد از من دیگه هیچکس به چشمت نیاد، بلدم کولت کنم و بعد بندازمت روی زمین، بلدم کنار بکشم و مشت خوردنت رو ببینم، بلدم جمله‌های کتابم رو طوری بنویسم که قلبت رو تیکه‌تیکه کنه، بلدم وقت گرفتن بوسه‌ات سرم رو برگردونم و بذارم مزه‌ی نرسیدن زیر زبونت بمونه. من بلدم دوستت داشته باشم؛ ولی همزمان بلدم آزارت بدم. بلدم دنیا رو به‌خاطرت آتیش بکشم؛ همزمان جواب زنگت رو‌ ندم تا چاییم سرد نشه. من بلدم با یک دست جلوی سقوطت رو بگیرم و با دست دیگه‌ام هلت بدم پایین. من بلدم عاشقت کنم؛ اما آدم آسونی برای دوست داشتن نیستم.

من که نمی‌میرم اگه بخوای تو از اینجا بری
چون می‌دونستم که تو از اول راه مسافری
شاید نفهمیدی که من بی اونکه تو چیزی بگی
سپردمت دست خدا که بی خداحافظی نری
غصه‌ی راهم رو نخور شاید همینجا بمونم
شاید به مقصد رسیدم خودم فقط نمی‌دونم

دور من دیواره با یه قلعه؛ حرف‌زدن با آدما چه سخته.

"می‌دونستم اگه به قرار دعوتت کنم رد می‌کنی؛ برای همین براش می‌جنگم."
-drawn together