در نهایت و تا آخرین لحظه‌ی زندگیم معتقدم حیف اون چهل هزار نفر؛ حیف این بازمانده‌ها؛ حیف همه‌ی ما.

Hot summer nights, mid-July
When you and I were forever wild
The crazy days, city lights
The way you'd play with me like a child
Will you still love me when I'm no longer young and beautiful?

Will you still love me when I got nothing but my aching soul?

دو ساله به این موقع از شب که می‌رسم از خودم می‌پرسم "واقعاً لایق این همه محبت هستم؟" و نمی‌تونم‌ صادقانه بهش جواب بدم؛ اما فکر می‌کنم تموم انرژی برای جنگیدن در سال جدید رو از همین یک شب می‌گیرم. ممنون که بین همهمه‌ی زندگی‌ خودتون، به یاد من هستید. خیلی بهم لطف دارید؛ امیدوارم که بتونم درست قدردان باشم. خیلی مخلصم، خیلی مخلصم، خیلی مخلصم.

انقدر کادوهای‌ خوشگلی ازتون گرفتم که هم دلم می‌خواد پز بدم؛ هم دلم می‌خواد برای خودم نگهشون دارم.

به‌خاطر من.

ممنون از اسطوره که باعث شد شب تولدم چرخ‌های گوریلی بزنم.

و در آخر ممنونم از تو. چون به قول جئون جونگ‌کوک هر چقدر صمیمیت‌ها بیشتر باشه، نامه‌ها کوتاه‌ترن.

حالا که زنده‌ام یادم نره بگم "آرزو؟ یه دویست و هفت مشکی."

ما یاد گرفتیم برای رسیدن به آرزوهامون از جونمون هم بگذریم.

چراغ را می‌توان کشت؛ روشنی را هرگز. شراب را می‌توان کشت؛ مستی را هرگز. قلب را می‌توان کشت؛ عشق را هرگز. من را می‌توان کشت؛ ما را هرگز.

The most masculine thing a man can do is cry.

رندوم دلم‌ خواست وایب دیلیم رو با چندتا عکس نشون بدم؛ پس...