همون درونگرایی که بیرون آرومه، توی خونه تور جهانی برگزار می‌کنه.

خیلی با خودم فکر کردم که تقصیر کی بود؟ اما بعدها فهمیدم که مهم‌ترین بخش ماجرا این نبود. مهم این بود که ما قصد آسیب زدن به‌هم رو نداشتیم؛ اما زدیم. من سهم خودم رو پذیرفتم، چون باور دارم بعضی آدم‌ها ارزش این رو دارن که برای موندنشون، خودت رو اصلاح کنی. ولی می‌دونی؟ آخر همه‌ی این‌ها دلم می‌خواست یک روز ازم بپرسی"تو از چی آسیب دیدی؟"

:)

بالاخره خونه؛ مامان؛ پشمک و غذای ایرانی.

مرگ بر روزهای بدون گربه.

یادت افتادم.

من جوری زندگی کردم که هم می‌رم به بهشت؛ هم بهشت رو برات میارم.

در نهایت و تا آخرین لحظه‌ی زندگیم معتقدم حیف اون چهل هزار نفر؛ حیف این بازمانده‌ها؛ حیف همه‌ی ما.

Hot summer nights, mid-July
When you and I were forever wild
The crazy days, city lights
The way you'd play with me like a child
Will you still love me when I'm no longer young and beautiful?