آره.‌ می‌تونستم باهاش برم همون سیاره‌ای که ازش حرف می‌زنه. سیاره‌ای که توش محدودیتی وجود نداره. می‌دونستم شخصیت‌های فیکشنال حداقل دیگه برام بین صفحه‌های کتاب‌ جا نمی‌مونن، چون اون یکی از همون‌ها بود. یکی از اون‌ها که می‌تونه همزمان سفید باشه‌ و توی سیاهی غرقت کنه یا که می‌تونه از تاریکی‌ها بیرونت بکشه و با طناب قرمز نجاتت بده. هر روز یک چیزی برای کنجکاوی درموردش داشتم. قصه‌اش رو که می‌شنیدم احتمالاً تحسینش می‌کردم و بعد توی بغلم می‌گرفتمش. اما... اما یک جاهایی هم ازش متنفر می‌شدم. مثلاً وقتی بی‌منطق می‌شد. وقتی خودش رو به هر چیز دیگه‌ای ترجیح می‌داد. یا وقتی تصمیم می‌گرفت کلمه‌هاش رو جوری کنار هم بچینه که مستقیم به ضعیف‌ترین قسمت‌های من برخورد کنن. می‌دونستم نزدیک شدن بهش سمیه. می‌دونستم آخرش یک جایی زخمی می‌شم؛ اما باز انجامش می‌دادم؛ چون حقیقت این بود که من سیاره‌ی اون رو خیلی بیشتر از دنیای واقعی دوست داشتم.

منظورم اینه که چیزهایی از خودتون که دوست ندارید ممکنه برای یک نفر یک معیار از زیبایی باشه؛ پس از کوبیدن خودت دست بردار. تو همینجوری که هستی، قشنگی.

for real.

اگه قرار باشه بهت اهمیت بدم انقدر بولده که باور می‌کنی تو خدایی و من بنده‌ات؛ پس انقدر دنبال چیزی که نیست نگرد.

به طرز خونه‌ خراب‌کنی جونگکوک 21 ساله وایب تورو میده😭

- چی‌شد که از آرزوهات دست کشیدی؟
+توی ایران بدنیا اومده بودم.

-مگه امروز چه روزیه‌؟
+روزیه که هفت‌نفر داوطلب شدن تا میلیون‌ها آدم‌ رو نجات بدن‌.

اون گوشه از قلبم که مسئول کنار اومدن با آدم‌هایی با عقاید سیاسی و مذهبی مختلف بود؛ بعد از دی مرده. نه علاقه‌ای هست نه احترامی چون فهمیدم مشکل اختلاف عقیده نبود، مشکل انسانیت بود که بلد نبودید.

اینا به سنگ قبرتم رحم نکردن بابا.

Sister core:

من واقعاً بچه ایرونی‌ام. با من از کافی و آووکادو حرف نزن؛ به‌جاش درمورد املت و سنگک و سبزی بگو. چایی داغ و آهنگ دهه شصتی، قالی قرمز و سفره‌ی روی زمین.

Iran Iran Iran.

امروز توی جشن روز دانشجوهای بین الملل دانشگاه؛ دانشجوهای ایرانی گفتن که به‌احترام عزیزهای از دست رفته آهنگ شاد اجرا نمی‌کنیم. اصالت توی گوشت و استخوان ماست، حتی اگه توی وطن نباشیم.

حسرت‌های من خیلی زیادن؛ ولی هیچکدوم به اندازه‌ی اینکه ای کاش این دست‌ها می‌تونست سیم‌های گیتار یا کلاویه‌های پیانو رو هر روز و هر شب لمس کنه، نیست.