بیا بشین رو پام ببوسمت؛ سیاست رو ولش.

بیا دوباره خاطره بسازیم بیفتیم رو زمین مثل جنازه.

تو رو دارم جای هر چی ندارم.

اگه راه داره برگرد بیا.

گفتم واسه دلت میشم تروریست ویدیو گرفتی، گفتی این خُله.

راوی؛ سوم‌شخص مفرد، دوربین.
اسمش هر چی که باشه، من عاشق تماشا کردن زندگی از دورم. می‌خوام خود واقعی آدم‌ها رو ببینم؛ همون سایدشون که وقتی خونه تنهان بروز داده می‌شه. وقتی لازم نیست نقش خاصی بازی کنن یا حواسشون باشه کسی داره نگاهشون می‌کنه. می‌خوام امضای هر کسی رو توی زندگیش پیدا کنم. اون رد مخصوصی که روی همه‌چیزش جا می‌مونه؛ از مدل حرف زدنش گرفته تا شلوغی اتاقش، از آهنگ‌هایی که گوش می‌ده تا چیزهایی که هیچ‌وقت بلند نمی‌گه. هر آدمی یه جور امضا روی زندگیش جا می‌ذاره. من فقط دوست دارم پیداش کنم چون فکر می‌کنم آدم‌ها خودشون رو بیشتر از هر جای دیگه، توی همین جزئیات لو می‌دن.

-but they said you cry a lot.
+I cry a lot over fictional characters, not humans. lol.

عاشق وقت‌هاییم که یهویی یک نفر آهنگ می‌ذاره و می‌بینم مورد علاقه‌های منن.

اگه به‌عنوان یه غریبه با خودت آشنا می‌شدی؛ ازش خوشت میومد؟

آره.‌ می‌تونستم باهاش برم همون سیاره‌ای که ازش حرف می‌زنه. سیاره‌ای که توش محدودیتی وجود نداره. می‌دونستم شخصیت‌های فیکشنال حداقل دیگه برام بین صفحه‌های کتاب‌ جا نمی‌مونن، چون اون یکی از همون‌ها بود. یکی از اون‌ها که می‌تونه همزمان سفید باشه‌ و توی سیاهی غرقت کنه یا که می‌تونه از تاریکی‌ها بیرونت بکشه و با طناب قرمز نجاتت بده. هر روز یک چیزی برای کنجکاوی درموردش داشتم. قصه‌اش رو که می‌شنیدم احتمالاً تحسینش می‌کردم و بعد توی بغلم می‌گرفتمش. اما... اما یک جاهایی هم ازش متنفر می‌شدم. مثلاً وقتی بی‌منطق می‌شد. وقتی خودش رو به هر چیز دیگه‌ای ترجیح می‌داد. یا وقتی تصمیم می‌گرفت کلمه‌هاش رو جوری کنار هم بچینه که مستقیم به ضعیف‌ترین قسمت‌های من برخورد کنن. می‌دونستم نزدیک شدن بهش سمیه. می‌دونستم آخرش یک جایی زخمی می‌شم؛ اما باز انجامش می‌دادم؛ چون حقیقت این بود که من سیاره‌ی اون رو خیلی بیشتر از دنیای واقعی دوست داشتم.