پس کی جواب این همه حسرتی که به دلمون مونده رو می‌ده؟

بعد از این جنگ چه رنگ‌هایی که عوض نکردید؛ واقعاً دست‌خوش.

Where's my fuckin Satoru?

"هیچ‌وقت نبوده که بتونم یه جا آروم بگیرم. انگار متعلق به اینجا نیستم، فکر کنم سیاره اشتباهی پیاده شدم."

خیلی سعی کردم چیزی بنویسم. خواستم بگم خوشحالم که دوباره برگشتید؛ دیدم این طبیعی‌ترین حق یک انسان توی این قرنه. خواستم بگم خوبه که باز هم دور همیم؛ ولی یک چیزی روی قلبم سنگینی کرد برای هر کسی که بین ما نیست. خواستم خیلی چیزها بگم؛ اما صادق هدایت خیلی بهتر گفته بود.
"بزرگ‌ترین جنایت این سرزمین عادی‌شدن رنج است."

فکر می‌کردم مشکل از پاییز و زمستونه انقدر دلگیره؛ نگو مشکل کلا از زنده بودنه.

یه روز می‌خوام دنیا رو فتح کنم؛ یه روز حال ندارم از زیر پتو در بیام.

توی رویایی که نمی‌تونه به حقیقت تبدیل بشه؛ گلی کاشتم که نمی‌تونه شکوفه بزنه.

به‌خاطر تو می‌تونستم وانمود کنم خوشحالم؛ حتی اگه غمگین بودم. به‌خاطر تو می‌تونستم وانمود کنم قوی‌ام؛ حتی اگه آسیب دیده بودم.

I'm so sick of this fake love.

-برام از حست بگو. چقدر می‌تونی عاشق باشی؟
+فقط می‌تونم نشونش بدم.

حالا توی مشکی ما یه‌کم سفیدیت رو قاطی می‌کردی؛ چی می‌شد؟

این عذاب وجدان چهل هزار کیلویی رو که فقط من ندارم، آره؟

من بوکس بلد نیستم.

پوست لبت رو نکن، پات رو تکون نده چون تقصیر تو نبود عزیزم.