تو‌ درد واقعی رو تجربه نمی‌کنی؛ نه تا وقتی که درباره‌ی آدم‌های زندگیت از فعل گذشته‌ استفاده کنی.

but if the story's over, why am I still writing pages?

عجب سالی بود.

ایرانی چیه بگو جان سخت.

ببین اوضاع چیه که دیشب خواب دیدم دارم برای یه نفر توضیح می‌دم سایه‌ی یه دیک روی سرمونه و اون دیک خداست. خیلی جدی.

بچه‌های داخل ایران میلیونی پول می‌دن به اینترنت بین الملل وصل بشن؛ ایرانی‌های خارج از کشور میلیونی پول می‌دن به اینترنت داخلی ایران وصل بشن. خنده‌داره؛ ولی جوک نیست.

بعد از همه‌ی اینا هیچکدوم از ما مثل قبل نمی‌شیم و این غم‌انگیز‌ترین جمله یک جوان ایرانیه.

تلگرام غربته، اینستاگرام غربته، تیک‌تاک غربته. هر جا بدون آدم‌هایی که دوستشون داری باشی، غربته.

یه بار جوون بودیم و اونم نچسبید.

مثل گتو ناامید از عدالت، انسانیت و زندگی، زنده فقط به‌خاطر گوجو‌.

پس کی جواب این همه حسرتی که به دلمون مونده رو می‌ده؟

بعد از این جنگ چه رنگ‌هایی که عوض نکردید؛ واقعاً دست‌خوش.

Where's my fuckin Satoru?

"هیچ‌وقت نبوده که بتونم یه جا آروم بگیرم. انگار متعلق به اینجا نیستم، فکر کنم سیاره اشتباهی پیاده شدم."

خیلی سعی کردم چیزی بنویسم. خواستم بگم خوشحالم که دوباره برگشتید؛ دیدم این طبیعی‌ترین حق یک انسان توی این قرنه. خواستم بگم خوبه که باز هم دور همیم؛ ولی یک چیزی روی قلبم سنگینی کرد برای هر کسی که بین ما نیست. خواستم خیلی چیزها بگم؛ اما صادق هدایت خیلی بهتر گفته بود.
"بزرگ‌ترین جنایت این سرزمین عادی‌شدن رنج است."