"ما گر ز سر بریده می‌ترسیدیم، در محفل ایران که نمی‌رقصیدیم!"

«ستمگران می‌توانند بدن‌ها را اعدام کنند؛ اما اشتیاق به آزادی را نمی‌توان کشت.»

باور بکنی یا نه؛ این مملکت ارث بابامونه. شما که بی‌سوادید و نمی‌فهمید؛ اما ما دیدیم، فهمیدیم و بیدار شدیم. شما فکر کردید مردم نفهمن، فکر کردید صدا رو می‌شه خفه کرد، فکر کردید تاریخ یادش نمی‌مونه؛ اما فراموش کردید این نسل سوال پرسیدن رو یاد گرفته، گرفتن حقش رو بلد شده و ایستادن روبروی گلوله‌ها رو بهتر از همه. شما از دانایی می‌ترسید، هر کتاب یه ترک روی دیوار ترس‌هاتونه. هر فریاد آگاه، یه قدم شما رو به فروپاشی نزدیک می‌کنه. ما این ارث رو پس می‌گیریم، چون خیلی وقته دیگه جای ما عوض شده. خیلی وقته کسی که می‌ترسه شمایید، نه ما.

نمی‌شد یا نمی‌خواست که بشه؟

دیگه حسش نیست.

- توی مملکت شما چی ارزونه؟
+ جون آدمیزاد.

- با مرگم حرف‌هام بیشتر شنیده می‌شن تا تبرئه شدنم.
- the hanging boy

می‌دونی چرا بهش می‌گن عاشق؟ چون از زخمش نمی‌ترسه. چون پشت منطقش قایم نمی‌شه. چون دنبال تضمین نمی‌گرده. چون از رنجش فرار نمی‌کنه. عاشق با دست خالی می‌جنگه؛ واسه همینه که کم‌ پیدا می‌شه. اگه حاضر نیستی هزینه‌اش رو بدی، اسم خودت رو نذار عاشق.

اگر ایران به‌جز ویرانسرا نیست؛ من این ویرانسرا را دوست دارم.

ط.

I will meet you at the graveyard
Where you lay down, where you stay now
Faced up, cold heart, no longer by my side now
Wish we were together, now I don't know when I will see you

تو‌ درد واقعی رو تجربه نمی‌کنی؛ نه تا وقتی که درباره‌ی آدم‌های زندگیت از فعل گذشته‌ استفاده کنی.

but if the story's over, why am I still writing pages?

عجب سالی بود.

ایرانی چیه بگو جان سخت.

ببین اوضاع چیه که دیشب خواب دیدم دارم برای یه نفر توضیح می‌دم سایه‌ی یه دیک روی سرمونه و اون دیک خداست. خیلی جدی.

بچه‌های داخل ایران میلیونی پول می‌دن به اینترنت بین الملل وصل بشن؛ ایرانی‌های خارج از کشور میلیونی پول می‌دن به اینترنت داخلی ایران وصل بشن. خنده‌داره؛ ولی جوک نیست.