Strong by default, Iranian by blood.

چهار روز پیش فکر می‌کردم قدرتمندترین قاب چهارصد و چهار این عکسه؛ ولی این کشور کم شجاع نداره. هر روز به آلبوم تاریخ اضافه می‌شه.

Dear 2026,
Bring some hope with you, and freedom too.

"حتی دشمن با شکوهی هم نیستید."

بابا؛ بشین می‌خوام باهات حرف بزنم.‌ تو خودت جوان بودی، بیست ساله بودی، آرزو داشتی؛ منم داشتم. می‌شنوی چی می‌گم؟ "داشتم." در حالی که من هنوز پنجاه سالم نشده بابا. اینا وعده‌ی پوچ دادن، شما رو فریب دادن، از شما نردبون ساختن و رفتن بالا. به همین راضی نشدن، شما رو یک عمر ساکت نگه داشتن؛ اما زورشون به بچه‌های شما نرسید؛ پس کشتنشون. حالا کنار اون نردبون رد خون بچه‌هاست. اینا حتی نذاشتن بعد چهل سال زندگی تو یه شب با خیال راحت سر روی بالش بذاری و بدون نگرانی درمورد اینکه فردا چی می‌شه به خواب بری؛ ولی خودشون با خیال تخت خوابیدن و صبح با صدای اذان، خون داغ ریختن و رختخوابشون رو گرم‌تر کردن. بابا اینا از هیولاهای توی داستان‌هایی که برام گفتی بدترن، نه؟ یادته از دوران سربازیت بهم می‌گفتی؟ می‌گفتی فرمانده حرف ناحق زد؛ توام خوابوندی زیر گوشش؟ اینا خیلی وقته حرف ناحق می‌زنن، بی سروپان، اوباشن و بی‌رحم و من... من بچه‌ی خودتم بابا. تو خوب بزرگم کردی، بهم جنگیدن یاد دادی؛ اما نمی‌دونستی دشمن واقعی همینجاست. حالا که همه‌چیز رو شنیدی، ماسکم رو بیار. فقط بابا... به مامان چیزی نگو.

هیچی نیستم جز نگرانی و انتظار.

کی این جنایت رو از یاد می‌بره؟

and again.

هی می‌نویسم و پاک می‌کنم؛ می‌دونی چی می‌گم؟