هیچ‌وقت نمی‌بخشمت عزیزم. نه واسه اینکه گاهی نادیده‌ام می‌گرفتی، برای اینکه کاری کردی حس کنم ناکافی‌ام. نمی‌بخشمت نه واسه اینکه تلاش نکردی دوستیمون رو نگه داری، برای اینکه باعث شدی حس کنم احساساتم ازم یک احمق ساختن. نمی‌بخشمت نه واسه اینکه دیگه نخواستی توی زندگیم باشی، واسه اینکه کاری کردی توی روزهام گم بشم. نمی‌بخشمت نه واسه اینکه دلم رو شکستی، واسه اینکه روی زخم‌هایی که داشتم نمک پاشیدی و انگشتت رو توشون چرخوندی. نمی‌بخشمت نه واسه اینکه آدم بد داستان من شدی، واسه اینکه هر بار به فکرت افتادم فقط با یه "چرا؟" تنها موندم. نمی‌بخشمت و این حتی یه حرف ساده نیست چون مطمئنم هر بار، هر جا که لبخندت گم شد، هر جا که با یه "چرا؟" تنها موندی، هر جا که توی زندگیت درجا زدی، هر جا که توی واقعیت کابوس دیدی یاد من میفتی چون تو اونقدر قدرتمند بودی که باعث بشی یک نفر با دیدن غمت بیشتر خوشحال بشه تا لبخندت. این موفقیت رو بهت تبریک می‌گم عزیزم.

یکی رمزش رو بهمون گفت. دوتا دایره روی هم بکشید 💪🏼

خیلی دوست داشتم پلی‌لیستم رو کامل باهات شیر کنم؛ اما مسئله اینه که روی آهنگ‌هام غیرت دارم. اشتراک‌ گذاشتنشون شبیه اینه که تو رو به خاطراتم، احساسات اون لحظه‌ام و دنیای توی سرم دعوت کنم.

آدم‌های باهوش واقعاً هات هستند.

I don’t need therapy. I just need skin on skin.

مستقل زندگی‌ کردن اینطوریه که صبح با پیام قبض آب بیدار می‌شی، درس می‌خونی، سیب زمینی‌ها رو پوست می‌کنی برای ناهار، برنامه‌ی کاری‌ات رو اوکی می‌کنی، خرید می‌کنی حسابت خالی‌تر می‌شه، شب می‌رسه و موقع شام دیگه نوشابه نمی‌خوری، فیلم رو پخش می‌کنی و خمیازه می‌کشی، می‌ری روی تخت و فردا صبح که چشم باز می‌کنی می‌بینی دوباره پوست انداختی.

HBD to my bam.

If you rewrite your life, may I still play a part? in the next one, will you find me?