من آدم شلوغی نیستم. یه کلبه می‌خوام وسط جنگل، دور از موجودات دو‌ پا. می‌خوام هر روز چوب‌ها رو با تبر تیکه‌تیکه کنم و بعد توی کارگاه نجاری‌ام تراشش بدم. می‌خوام کنار چکمه‌هام گل خشکیده باشه و توی دستم لاله‌های صورتی برای روی میز. دلم می‌خواد زیر آفتاب درحالی که دست‌هام سیاه و روغنیه از آهن پاره‌ها برای خودم و اونی که دوستش دارم هدیه دست‌ساز بسازم. من می‌خوام با حیوون‌ها امپراتور جنگل‌ها باشم، باور کن من آدم شلوغی نیستم.

مسیر دانشگاه تا خونه با این مستر پیس رو قرار نیست هیچ‌وقت یادم بره.

هیچ‌چیزی خطرناک‌تر از یه نویسنده که احساساتش آسیب دیده نیست.
-The Wife

بوی بچگی‌‌هام رو می‌ده. بوی بازی‌کردن توی کوچه با زانوهای زخمی و خاکی‌. بوی مامان‌جون که هروقت برمی‌گشتم خونه بهم می‌گفت برم حموم بیام تا فیلم رو پخش کنه با سوسیس سرخ شده بخورم. بوی غم می‌ده، بوی چیزی که دلم براش تنگ شده.

وایبتو میده :)

چرا حموم خودکار نداریم؟ بری توش بشورتت، بعد بدتت بیرون؟

بزرگ‌ترین ظلمی که می‌تونی در حق خودت بکنی اینه که بخوای همرنگ بقیه بشی. هر آدمی توی این دنیا در کلیات شبیه و در جزئیات متفاوته. طیف رنگی خودت رو به‌خاطر انگشت‌هایی که به سمتت نشونه گرفتن یا پچ‌پچ‌های مردمی که حتی یک بار توی زندگیشون با خودشون فکر نکردن و‌ تنها چیزی که دارن یه مغز کوچیک زنگ زده‌ست، پنهون نکن.‌ وقتی توی مکان مناسبی قرار بگیری متوجه می‌شی تو با تموم ویژگی‌های بد و خوبت می‌تونی پذیرفته بشی، می‌تونی دوست داشته بشی و در نهایت برای بهتر شدنت تلاش کنی. اون طیف رنگی برای توئه، در واقع امضای توئه. از خودت دریغش نکن.

یکی از لذت‌های کوچک زندگیم دیدن امضاهای بقیه‌ست.

راستش دلم برای این حرف های حال خوب کنش تنگ شده بود.