یه سری چیزها وقتی خیلی خوبن خوشمزه به‌نظر میان. مثلاً کسی که دست‌ خطش خوشگله، خوشمزه‌ست. اونی که عطرش خوش بوئه، خوشمزه‌ست. کسی که دست‌پختش خوبه، خوشمزه‌ست. لبخند و صدای خندیدن بعضی‌ها خوشمزه‌ست. نهایتاً باید اعتراف کنم برای خوشمزه‌ها یه ضعفی دارم.

مثلاً تهیونگ انقدر خوشمزه‌ست که دارم می‌میرم.

یک نه بزرگ به دانشگاه.

somewhere between gray and green.

من آدم شلوغی نیستم. یه کلبه می‌خوام وسط جنگل، دور از موجودات دو‌ پا. می‌خوام هر روز چوب‌ها رو با تبر تیکه‌تیکه کنم و بعد توی کارگاه نجاری‌ام تراشش بدم. می‌خوام کنار چکمه‌هام گل خشکیده باشه و توی دستم لاله‌های صورتی برای روی میز. دلم می‌خواد زیر آفتاب درحالی که دست‌هام سیاه و روغنیه از آهن پاره‌ها برای خودم و اونی که دوستش دارم هدیه دست‌ساز بسازم. من می‌خوام با حیوون‌ها امپراتور جنگل‌ها باشم، باور کن من آدم شلوغی نیستم.

مسیر دانشگاه تا خونه با این مستر پیس رو قرار نیست هیچ‌وقت یادم بره.

هیچ‌چیزی خطرناک‌تر از یه نویسنده که احساساتش آسیب دیده نیست.
-The Wife

بوی بچگی‌‌هام رو می‌ده. بوی بازی‌کردن توی کوچه با زانوهای زخمی و خاکی‌. بوی مامان‌جون که هروقت برمی‌گشتم خونه بهم می‌گفت برم حموم بیام تا فیلم رو پخش کنه با سوسیس سرخ شده بخورم. بوی غم می‌ده، بوی چیزی که دلم براش تنگ شده.

وایبتو میده :)