همیشه توی داستان‌ها و فیلم‌ها خوندیم و دیدیم که یک نفر به طرز عجیبی به عطر تن معشوقه‌اش اعتیاد پیدا می‌کنه یا اون رو خیلی ارزشمند برای خودش می‌دونه. اومدم بگم که این داستان بر اساس یه فکت علمیه. در گذشته‌های خیلی دور، انسان‌ها درست مثل خیلی از حیوانات، جفت خودشون رو از روی بو انتخاب می‌کردن. این به این دلیله که بدن انسان‌ها مواد شیمیایی به نام فرومون ترشح می‌کنه که مثل عطر بودار نیستن؛ اما مغز بقیه می‌تونه اون‌ها رو حس کنه و واکنش نشون بده. فرومون‌ها اطلاعاتی درباره‌ی سلامت، بلوغ جنسی و حتی سازگاری ژنتیکی بدن منتقل می‌کنن؛ برای همین انسان، بعضی‌ها رو "خوشایند" و بعضی رو "دور‌کننده" تشخیص می‌ده. در آخر باید بگم که به طور طبیعی جذب افرادی می‌شیم که ترکیب ژنی متفاوت‌تری از ما دارن، چون بدن به دنبال تنوع ژنتیکی در نسل بعده.

از رفت و آمد آدم‌ها یاد بگیر که دم تکون‌دادن هر سگی از روی مهربونی نیست.

یه سری چیزها وقتی خیلی خوبن خوشمزه به‌نظر میان. مثلاً کسی که دست‌ خطش خوشگله، خوشمزه‌ست. اونی که عطرش خوش بوئه، خوشمزه‌ست. کسی که دست‌پختش خوبه، خوشمزه‌ست. لبخند و صدای خندیدن بعضی‌ها خوشمزه‌ست. نهایتاً باید اعتراف کنم برای خوشمزه‌ها یه ضعفی دارم.

مثلاً تهیونگ انقدر خوشمزه‌ست که دارم می‌میرم.

یک نه بزرگ به دانشگاه.

somewhere between gray and green.

من آدم شلوغی نیستم. یه کلبه می‌خوام وسط جنگل، دور از موجودات دو‌ پا. می‌خوام هر روز چوب‌ها رو با تبر تیکه‌تیکه کنم و بعد توی کارگاه نجاری‌ام تراشش بدم. می‌خوام کنار چکمه‌هام گل خشکیده باشه و توی دستم لاله‌های صورتی برای روی میز. دلم می‌خواد زیر آفتاب درحالی که دست‌هام سیاه و روغنیه از آهن پاره‌ها برای خودم و اونی که دوستش دارم هدیه دست‌ساز بسازم. من می‌خوام با حیوون‌ها امپراتور جنگل‌ها باشم، باور کن من آدم شلوغی نیستم.

مسیر دانشگاه تا خونه با این مستر پیس رو قرار نیست هیچ‌وقت یادم بره.