_ خوبی؟
_ خو "احساس کنده‌شدن دارم. نه متعلق به جایی‌ام نه به آدمی. توی کتاب‌ها خوندی که می‌گن از دنیای خودش رونده شد و تبعیدش کردن، شاید یه تبعیدی‌ام. چیزی رو حس نمی‌کنم، انگار عصر یخ‌بندان شده و هر بار روم یه ترک‌ جدید میفته‌. مثل کسی که بعد از چندین تلاش برای مردن، توی قبر دوباره زنده شد. عین کتاب دست‌نخورده‌ی کنار قفسه‌ها که فقط خاک می‌خوره، مثل خونه‌ی مادربزرگ که دیگه کسی توش‌ زندگی نمی‌کنه؛ اما عکس‌هاش هنوز هست." بم.

In the end, music heals.

It's you, always.

🦍🦍🦍🦍🦍🦍🦍🦍🦍🦍🦍.

بهم نگو دوستت دارم، جاش چیزهایی که بهت معرفی کردم رو ببین.

همیشه توی داستان‌ها و فیلم‌ها خوندیم و دیدیم که یک نفر به طرز عجیبی به عطر تن معشوقه‌اش اعتیاد پیدا می‌کنه یا اون رو خیلی ارزشمند برای خودش می‌دونه. اومدم بگم که این داستان بر اساس یه فکت علمیه. در گذشته‌های خیلی دور، انسان‌ها درست مثل خیلی از حیوانات، جفت خودشون رو از روی بو انتخاب می‌کردن. این به این دلیله که بدن انسان‌ها مواد شیمیایی به نام فرومون ترشح می‌کنه که مثل عطر بودار نیستن؛ اما مغز بقیه می‌تونه اون‌ها رو حس کنه و واکنش نشون بده. فرومون‌ها اطلاعاتی درباره‌ی سلامت، بلوغ جنسی و حتی سازگاری ژنتیکی بدن منتقل می‌کنن؛ برای همین انسان، بعضی‌ها رو "خوشایند" و بعضی رو "دور‌کننده" تشخیص می‌ده. در آخر باید بگم که به طور طبیعی جذب افرادی می‌شیم که ترکیب ژنی متفاوت‌تری از ما دارن، چون بدن به دنبال تنوع ژنتیکی در نسل بعده.

از رفت و آمد آدم‌ها یاد بگیر که دم تکون‌دادن هر سگی از روی مهربونی نیست.

یه سری چیزها وقتی خیلی خوبن خوشمزه به‌نظر میان. مثلاً کسی که دست‌ خطش خوشگله، خوشمزه‌ست. اونی که عطرش خوش بوئه، خوشمزه‌ست. کسی که دست‌پختش خوبه، خوشمزه‌ست. لبخند و صدای خندیدن بعضی‌ها خوشمزه‌ست. نهایتاً باید اعتراف کنم برای خوشمزه‌ها یه ضعفی دارم.

مثلاً تهیونگ انقدر خوشمزه‌ست که دارم می‌میرم.

یک نه بزرگ به دانشگاه.

somewhere between gray and green.