Je veux de l'amour, de la joie, de la bonne humeur.

گربه‌هایی که عاشقشونی:

من عاشقش نیستم، من براش روانی‌ام. اشاره کنه براش آدم می‌کشم، خون می‌ریزم، قیامت به‌ پا می‌کنم.

انقدر رندومم که خیلی ناگهانی می‌رم توی چنل‌هاتون می‌چرخم و از روی پلی‌لیستتون شخصیتتون رو حدس می‌زنم.

Speak English, kiss French, drive German, dress Italian, spend Arab, party Caribbean, be Persian.

بپوش میام دنبالت. قهوه‌ای که برات گرفتم رو بردار. نیاز نیست حرف بزنی، پلی‌لیستت رو پخش کن من بهت گوش می‌دم. با ترک‌های مورد علاقه‌ات بخون، با لبخند بهت نگاه می‌کنم و صداش رو بالاتر می‌برم. تا هر وقت که بخوای از مسئولیت‌هامون فرار می‌کنیم، بیخیال دغدغه‌های بزرگسال بودن. موقعش که رسید و از هم خداحافظی کردیم؛ عکس‌های یهویی که ازم گرفتی رو برام بفرست، منم لیوان کاغذی که رنگ رژت روش مونده رو می‌ذارم توی جعبه‌ی "فوق محرمانه"‌ام.

صبح زود رو کی اختراع کرد؟ صبح تا قبل 9 اصلاً نباید به رسمیت شناخته بشه هنوز شبه.

مغز ما طوری طراحی شده که ناخودآگاه آدم‌هایی رو جذب می‌کنه که با بخش‌های درونی و حتی زخم‌های روانی‌مون هم‌فرکانس هستن. توی روان‌شناسی بهش می‌گن "mirror attraction" یا جذب آینه‌ای. یعنی آدم‌هایی رو سمت خودمون می‌کشیم که مثل آینه، بخشی از خودمون رو بهمون نشون می‌دن؛ چه خوب، چه بد. مثلاً اگه همیشه سمت آدم‌های خونسرد جذب می‌شی، شاید یه بخشی از خودت از صمیمیت می‌ترسه و با اون آدم راحتی چون حسش آشناست. یا مثلاً اگه آدم‌های آسیب‌دیده میان سمت، ممکنه بخشی از تو یه زخمی داره که هنوز مرحم می‌خواد. مغز ناخودآگاه دنبال چیزهای «آشنا» می‌گرده، نه الزاماً چیزهای «درست». واسه همینه که بعضی رابطه‌ها تکراری به نظر میان، چون داری با نسخه‌های مختلف یه الگوی درونی روبه‌رو می‌شی. آینه‌ها می‌تونن اذیت‌کننده باشن؛ ولی اگه دقت کنی، باهاشون می‌تونی خودت رو خیلی بهتر بشناسی.

The more perfect a person is on the outside, the more demons they have on the inside.
- Sigmund Freud

When you say your last good bye, I died a little bit inside.