somewhere between psychotic and iconic.

دهه‌ی بیست سالگی در زندگی توی غیرقابل پیش‌بینی‌ترین حالت خودش قرار داره. ده روز پیش به این فکر می‌کردی کدوم سریال رو ببینی و حالا به این فکر می‌کنی شغلی که می‌خوای رو می‌تونی بدست بیاری یا نه.

بهمون اشتباه رسوندن، آسمون خدا همه‌جا یه رنگ نیست.

بعضی‌وقت‌ها نیاز دارم بزنم روی ×2 چون از منتظر روزهای خوب موندن خسته‌ام.

بیشترین چیزی که از بزرگ‌شدن فهمیدم اینه که اگه فرصتش رو داشتم به عقب برگردم، تصمیم‌هایی رو می‌گرفتم که خودم رو خوشحال کنه. فداکاری برای شادی دیگران وقتی درمورد زندگی خودته بزرگ‌ترین اشتباهیه که می‌شه انجامش داد.

دنیاهامون نه، دغدغه‌هامون عوض شده عزیزم.

ممنون از تهیونگ که مسئولیت زیبایی‌های زندگیم رو یک تنه برعهده گرفته و توی این مورد هیچ رحمی نداره.

از یه سنی به بعد دیگه خودت رو طبق خواسته‌ی دیگران تغییر نمی‌دی، بهش می‌گن ارای "همینه که هست." خوب و بد، زشت و قشنگ، پرفکت و پر از نقص، گور بابات من همینم که هستم.

Je veux de l'amour, de la joie, de la bonne humeur.