من یه جوون معمولی‌ام. نه بنز دارم که توش عکس بگیری، نه بلک کارت که برات یک جعبه پر از جواهر بخرم، نه اونقدر سرمایه که بتونم با برندهای مورد علاقه‌ات سوپرایزت‌ کنم. ولی می‌تونم برای درست‌کردن غذای مورد علاقه‌ات انقدر تلاش کنم تا یادش بگیرم. می‌تونم هر بار با یک شاخه گل و لاک به دیدنت بیام. می‌تونم پول‌هام رو جمع کنم تا واست اون لباسه که پشت ویترین خیلی بهش نگاه کردی رو بخرم. می‌تونم درموردت برای بقیه بنویسم و برگه کم بیارم. من می‌تونم همه‌ی این‌ها رو برات انجام بدم؛ اما اگه کنارم صبوری‌ کنی، یک روز هم می‌رسه که غذایی که برات درست کردم رو می‌خوری و با کتابی که الهام گرفته‌ شده از خودته توی ماشین‌مون عکس می‌گیری.

می‌دونی که از خداحافظی‌ها متنفرم.

افتخار واقعی رو اون لحظه‌ای احساس می‌کنم که یک مرد، ایستاده یک زن رو تشویق می‌کنه.

احساسات شبانه‌ام یک روزی قاتلم می‌شن.

But I have to live this life I chose.

همیشه به موقع میان، همیشه برام هستن، همیشه کمکم می‌کنن، همیشه بهم دلگرمی می‌دن، همیشه بهم نشون می‌دن معجزه‌ان، همیشه پشت سرم ایستادن، بدون اهمیت به فاصله، اونا همراهم بودن‌. خانواده‌ام رو می‌گم.

اما هیچی به آدم اندازه آهنگ‌هایی که باهاشون بزرگ شده حس خوب نمی‌ده.

اهمیت‌دادن به احساسات آدم‌ها و لبخند گذاشتن روی لب‌هاشون شغل پیش فرضمه.

با هرکسی شاید کنار بیام؛ اما آدم متعصب هرگز.

love language? obsession.

آدم‌های همیشه گرسنه نباید کی‌درامای "نوش‌جان اعلی‌حضرت" رو ببینن.