دارم یه کاری با بدنم می‌کنم که مامانم نگرانه غول نشم؛ در صورتی که هدفم همینه. مقدار زیادی خنده.

وقتی هيچ چيز ديگه‌ای ندارم، سعی می‌کنم به روياها پناه ببرم؛ مثل بچه‌های کوچیک.
-The Road

به فاصله نیست، به نزدیکی قلب و روحه.

نمی‌دونم سامرتایم قراره سد باشه یا نه؛ ولی قسم می‌خورم که baby, you're the best.

وایب شما و خانومی ایندتون رو میده :)))))))

من از دخترهای عجیب خوشم میاد. اونایی که زاویه دید جدیدی به ترک روی دیوار دارن، اونایی که وقتی حالشون گرفته یه غذای جدید درست می‌کنن، اونایی که از رنگ بازی بدشون نمیاد، اونایی که تیکه کلامشون "بیا امتحانش کنیم" ئه، اونایی که بلدن بخندونن و خودشون خوشگل‌ترین لبخندها رو دارن، اونایی که خورشید توی خونه‌ان، اونایی که وقتی باهاشون حرف می‌زنی یه‌کم هول می‌شی و فکر می‌کنی گند زدی؛ اما بهت می‌گن کیوت، اونایی که گل‌های روی لباسشون تو رو به چیدن گل‌های توی باغچه ترغیب می‌کنه، اونایی که با آهنگ‌ها سناریو عشق بازی می‌سازن و همزمان موهاشون رو بالای سرشون می‌بندن. من از دخترهای عجیب خوشم میاد.

یک روز رو اختصاص می‌دم به پیام‌های پین شده‌ی بات ناشناسم تا نشون بدم چقدر دوست داشتنی هستید.

هنوز هم به یه بخش از پلی‌لیستم که می‌رسم سریع ردش می‌کنم.

یه مدته سریال‌هام نصفه می‌مونن، کتاب‌هام نصفه خونده می‌شن، اتاقم کثیف‌تره، با اینکه دراز کشیدم؛ ولی خستگیم در نمی‌ره. مثل همیشه رفتم سراغش تا ببینم چرا این اتفاق افتاده. چت جی‌پی‌تی بهم گفت: "جنگ، زخم روانی پنهان" قرار گرفتن در محیط جنگ چه به عنوان سرباز چه به عنوان شهروند معمولی باعث اختلال استرس پس از حادثه‌ یا حالت‌های خفیف‌تر از اون می‌شه که چندتا از نشونه‌های مهمش، ناتوانی در تمرکز، ناتوانی در لذت بردن، حس بی‌قراری دائمی و بی‌میلی به دنبال کردن یا پایان دادن کارهاست. می‌گه مغز در حالت بقا گیر کرده برای همین سریال دیدن بی‌معنا می‌شه چون مغز فکر می‌کنه هنوز باید زنده بمونه. مغزت دیگه نمی‌ذاره آروم بشینی چون این جمله رو تجربه کرده "امنیت یه دروغ گذراست."

و برای راه‌حلش پیشنهاد داد که از قانون پنج دقیقه استفاده کنیم. یعنی پنج دقیقه مشغول انجام یک کار باشیم و تلاش کنیم که قطعش نکنیم، بعد از اون استراحت کنیم و دوباره بریم سراغ پنج دقیقه‌ی بعدی. این کار به مغز نشون می‌ده که می‌تونه شروع و پایان رو دوباره تجربه کنه، محیط امنه و چیزی برای فرار کردن وجود نداره.

به هرحال ایرانی بودن همیشه سخت و غم‌انگیز بوده.

اگه قسمت آخر تاسیان رو ندیدین باز نکنید، اسپویل می‌شید.