ترکیب ویولن و پیانو تراپی رایگان منه.

اچ‌اس‌اپی بودن یه موهبت در قالب نفرینه. اونایی که فقط به چشم‌ها بسنده نمی‌کنن. کلمه‌ها رو فقط نمی‌شنون؛ بلکه احساس می‌کنن. اونایی که بلد نیستن سطحی از آدم‌ها رد بشن، هر نگاهی رو تفسیر می‌کنن، هر لبخند نصفه و نیمه‌ای رو می‌فهمن، و هر "عیبی نداره" رو تا آخر بغض قورت نداده‌‌اش می‌خونن.‌

تا اینجا قشنگ‌ترین بخشش شنیدن جمله‌ی "تو قلبت خیلی بزرگه." بود.

با توجه به دیالوگ‌هاشون اگه من قرار بود جای یکیشون باشم، ماه رو انتخاب می‌کردم. تو چی؟

حتی اینستاگرام هم نمی‌تونه بی‌تی‌اس رو هندل کنه.

Only Taekook can fix me.

همه گفتن "پسره چه خجالتیه، اصلاً شیطنت نمی‌کنه." دختره لبخندش رو پنهون کرد، فقط اون می‌دونست پسره چقدر دیوونه‌ست.

Still quiet, still kind… just a little older and a little more dangerous.

چون امروز واسم تبدیل به روز خاصی شده که قرار نیست فراموشش کنم، یه‌کم شلوغ می‌خوام بکنم. اجازه هست؟

چون که گفت این بی‌کلام، "الهه‌های الهام" هست؛ و این الهه‌ها هرکدوم الهام‌بخش یک هنر بودن. و برای اون، من یکی از اون‌ها به‌نظر می‌رسم.

دیشب که نتونستم بخوابم و بلند شدم، با حجمی از پیام‌ها روبرو شدم که برای چند دقیقه‌ی طولانی گیجم کرده بود. انفجار احساسی برای مدتی با من بود. با خودم فکر می‌کردم که "چه کاری انجام دادم که لایقشم؟"، "چطور می‌تونم قدردان باشم؟" و "چجوری انقدر خوب منو بلدن؟" نمی‌دونم از پارسال تا امسال چقدر تغییر کردم؛ اما این رو می‌دونم که نسبت به دیروزم آدم خوشبخت‌تری‌ام فقط به‌خاطر حضور آدم‌هایی که برام اند مرام، اند معرفت و اند رفاقتن. این جایی بدتر شد که دیدم واسم پلی‌لیست درست کردن با آهنگ‌هایی که از نظرشون وایب من رو می‌ده، و من اونقدر حسودم که پلی‌لیست ورژن ایرانی‌ام رو برای خودم نگه می‌دارم. مقدار زیادی گریه‌. یادمه تا پارسال سه‌تا آرزو داشتم و امسال تبدیل شد به یکی، که این رو مدیون شماهام. نمی‌دونم تا کی کنار همیم؛ ولی می‌خوام روزهای خوشگل‌تری کنار هم بسازیم با مقدار زیادی خنده.