این تویی

مکانیسم شخصیتم اینطوریه که پیش غریبه‌ها خودت رو حفظ کن و فقط گوش بده؛ اما با کسایی که باهاشون راحتی دلقک درونت رو آزاد کن تا جایی که آبرویی نمونه.

دیباگ‌کردن کدهام، خریدن ماشین موردعلاقه‌ام، لانچ کردن محصولی که سال‌ها توی فکرش بودم، همه‌شون رو دوست دارم؛ ولی هیچکدوم به پای لبخندی که دیدن زنم داخل مزرعه درحالی که توی دامنش میوه ریخته نمی‌رسه.

امیدوارم یک روز بتونم برای مشتری قهوه ببرم با یه آرتی که از صورتش خوندم بهش احتیاج داره و بگم: نون‌ها رو دوست داشتید؟ خانومم پخته.

یه تحقیق خوندم درمورد اینکه چرا بعضی از آدم‌ها انجام‌دادن کارهاشون رو عقب می‌اندازن. توی آزمایشات اخیر معلوم شده که مغز برای جلوگیری از استرس بیشتر این کار رو انجام می‌ده. اکثر این آدم‌ها یا از قضاوت می‌ترسن و یا کمالگرا هستن. نکته‌ی جالب‌ترش این بود که خانواده‌ها نقش مهمی توی شکل‌گیری این ترس یا کمالگرایی بچه‌هاشون دارن با انجام مقایسه‌ها و کوچیک شمردن کارهاشون.

چقدر برای زخم‌هایی جنگیدیم که تقصیر ما نبود.

هیچ‌چیز در دنیا از رنجی که یک انسان در سکوت تحمل می‌کند، دردناک‌تر نیست. -داستایفسکی

اون روزهایی که زندگی شبیه یه باتلاق به نظر میاد و هرچقدر دست و پا بزنی بیشتر فرو می‌ری، من دنبال یک نشونه می‌گردم. یک چیزی که هنوز بتونه بهم این حس رو بده که "درکت می‌کنم، تنها نیستی." که این باتلاق بالاخره تموم می‌شه، ما نجات پیدا می‌کنیم و شاید دوباره شاد زندگی کردیم.

ترکیب ویولن و پیانو تراپی رایگان منه.

اچ‌اس‌اپی بودن یه موهبت در قالب نفرینه. اونایی که فقط به چشم‌ها بسنده نمی‌کنن. کلمه‌ها رو فقط نمی‌شنون؛ بلکه احساس می‌کنن. اونایی که بلد نیستن سطحی از آدم‌ها رد بشن، هر نگاهی رو تفسیر می‌کنن، هر لبخند نصفه و نیمه‌ای رو می‌فهمن، و هر "عیبی نداره" رو تا آخر بغض قورت نداده‌‌اش می‌خونن.‌

تا اینجا قشنگ‌ترین بخشش شنیدن جمله‌ی "تو قلبت خیلی بزرگه." بود.