هر چی بیشتر ساکتم، احتمال شکستن چیزی بیشتره. شاید دیوار، شاید صورتت.

پسرهای درونگرا، مو مشکی با شونه‌های پهن و پیرهن چهارخونه. همیشه درمورد اون‌هاست.

The biggest.

امشب واسه من و اوناست؛ پس...

زیاد از خودم حرف زدم، حالا نوبت قوم خودمه که درموردشون بگم. اولی دعواییه، سرش درد می‌کنه واسه پایین آوردن صورتک‌های نقاب‌دار. دومی یه پری دریاییه که خیلی وقته از ساحل دور شده، توی زندگی بعدی می‌دونم با مرواریدهای زیر آب می‌درخشه. سومی بچه زرنگمونه، مو رو از ماست می‌کشه بیرون و همگی عاشق ویس‌های خنده‌شیم. چهارمی مکنه‌مونه؛ ولی از شدت عاقل بودنش همه‌مون تعجب می‌کنیم، باید بدونه که بهش افتخار می‌کنیم. پنجمی همه کار از دستش برمیاد، توی یک چیز خلاصه نمی‌شه و برای چشم‌هاش فندوم داریم. ششمی رو همیشه توی آشپزخونه یا موقع فوتبال پیدا می‌کنیم، عاشق دلمه‌ست و ما هم عاشق اون. هفتمی خونه رو می‌ذاره روی سرش، ویدیو مسیج‌هاش یهوییه و هر بار می‌تونیم هنرمند بودنش رو بیشتر از قبل تحسین کنیم. هشتمی اگه یه شب توی گروه نباشه جای خالیش حس می‌شه، خوشگله با یه زبون که مثل شمشیر تیزه. نهمی مامان خونه‌ست، وقتی هستش همه حس امنیت داریم و براش خیلی غیرتی‌ایم. آخری ساکت‌ترینمونه؛ اما وفادار، شبیهش کم پیدا می‌شه و همینه که خاصش کرده. خونه‌مون رو دوست دارم، آدم‌های توش رو بیشتر. در نهایت، این بود شجره‌نامه‌ی قوم من.

توی این بازه سکوت رو دوست ندارم. نمی‌دونم چی می‌شه، نمی‌دونم روزهای باقی مونده‌ام چقدره؛ اما می‌خوام یه بار رو آزاد زندگی کنم، بدون پشیمونی، بدون بعداً، بدون اهمیت به قضاوت‌ها. می‌خوام بیشتر بنویسم، بیشتر عکس بگیرم، بیشتر بغل کنم. باید از فرصت‌هایی که برام مونده به خوبی استفاده کنم.‌

این تویی

مکانیسم شخصیتم اینطوریه که پیش غریبه‌ها خودت رو حفظ کن و فقط گوش بده؛ اما با کسایی که باهاشون راحتی دلقک درونت رو آزاد کن تا جایی که آبرویی نمونه.

دیباگ‌کردن کدهام، خریدن ماشین موردعلاقه‌ام، لانچ کردن محصولی که سال‌ها توی فکرش بودم، همه‌شون رو دوست دارم؛ ولی هیچکدوم به پای لبخندی که دیدن زنم داخل مزرعه درحالی که توی دامنش میوه ریخته نمی‌رسه.

امیدوارم یک روز بتونم برای مشتری قهوه ببرم با یه آرتی که از صورتش خوندم بهش احتیاج داره و بگم: نون‌ها رو دوست داشتید؟ خانومم پخته.