فضای آکادمیک دیگه چه نفرینی بود؟

انقلاب کردن تا ظلم ریشه‌کن بشه. تا فساد برچیده بشه. تا عدالت، ستون جامعه بشه. گفتن می‌خوایم جامعه‌ای بسازیم که توش "ارزش‌های اسلامی" حاکم باشه؛ اما امروز، توی خیابون‌ها و خونه‌ها، فریادی از عدالت شنیده نمی‌شه که هیچ‌... بوی خون میاد؛ از قتل‌هایی که برچسب «ناموس» دارن.
هنوز هم مردهایی هستن که با افتخار، خواهر یا دختر خودشون رو به جرم «لبخند»، «پیامک»، یا «عشق» به قتل می‌رسونن. چون باور دارن این کار دفاع از شرف‌شونه. چون قانون، پشتشون ایستاده. قانونی که به پدر اجازه می‌ده دخترش رو بکشه، و بعد به‌عنوان ولی‌دم، خودش رضایت بده و آزاد بشه. قانونی که به شوهر اجازه می‌ده در صورت دیدن همسرش با مردی دیگه، اون رو بکشه و مجازات نشه. قانونی که زن رو نصف مرد می‌بینه؛ در دیه، در ارث، در شهادت، در حق زندگی. کدوم پیشرفت فرهنگی؟ این جماعت زیر سایه قوانین شبه‌شرعی، همچنان دختر‌ها رو دفن می‌کنن؛ نه زنده و توی خاک؛ بلکه تو سکوت و ترس.
توی جامعه‌ای که آموزش جنسی، روانی، و مهارت‌های حل تعارض وجود نداره، خشم، اولین زبان حل اختلافه. در فرهنگی که مرد‌ بودن یعنی کنترل مطلق بر «زن»؛ خشم، مجوز قتل می‌شه. و وقتی هیچ‌کس پاسخ‌گو نیست، خشونت هر روز تکرار می‌شه.
نباید سکوت کنیم، چون ما دیگه نمی‌تونیم بگیم «نمی‌دونستیم».

Because you know what? Fuck society.

فقط خدا می‌دونه چقدر دوستت دارم.

تراست ایشوز همیشه با منه جز کنار مغازه‌دارهایی که برای گربه‌/سگ‌های خیابونی ظرف آب و غذا گذاشتن.

پسرخاله vs تهکوکز بوی.

نمی‌دونم باگ زندگیه یا آدم‌ها؛ اما من دارم بحران چهل سالگی رو توی دهه بیست سالگی‌ام‌ تجربه می‌کنم.

I'm here for you still : )

دیگه وقتش شده.

چایی تازه دم یه مزه‌ی دیگه داره، آهنگ مورد علاقه‌ام دوباره داره عاشقم می‌کنه، گرما اذیتم نمی‌کنه، بی‌خوابی دیگه روی نروم نیست، چرا؟چون تیکه‌های گمشده‌ی پازلم برگشتن سرجاشون.

خیلی حرفه تو بخوای هم سر به تن خودی نباشه، هم غیر خودی. ایرانی بودن یعنی همین.

از "بیا همدیگه رو ببینیم" به "بیا فقط زنده بمونیم".

همیشه توی تاریخ خونده بودم، توی فیلم‌ها دیده بودم یا نهایتاً توی اخبار شنیده بودم جنگ چطوریه. همیشه، یه‌کم ناراحت شدم؛ یه‌کم برای انسانیت افسوس می‌خوردم؛ اما ازش رد می‌شدم که به اتاقم برسم تا بستنی‌ام آب نشده. حالا زندگی ما بخشی از تاریخ می‌شه، از این روزها فیلم می‌سازن که اول تیتراژش نوشته "بر اساس داستان واقعی" و مردم کشورهای دیگه توی اخبار از ما می‌شنون و می‌رن سراغ بستنی‌‌هاشون.