Forget shots of tequila, give me shots of starlit skies and campfire nights.

یه تحقیق در گذشته نشون می‌ده که مردها با صورت کیوت و معصوم، بیشتر از بقیه مردهای همسن و سال خودشون، تحصیل‌ کرده‌تر، جسورتر و مستعد کسب مدال‌های نظامی بیشتر هستن. اونا همچنین احتمال بیشتری دارن که مجرم بشن. این به این دلیله که بخش عاطفی مغزشون یعنی آمیگدال تحریک می‌شه که در نهایت باعث می‌شه پسرها با چهره‌‌ای بامزه بخوان انتظارات رو به‌هم بزنن و خلاف چیزی که به‌نظر میان رو اثبات کنن.

از "بچه‌جون" به "قربان".

یه فکتی وجود داره و اون اینه که خیلی کم پیش میاد یک شخصیت داستانی، شبیهم باشه‌. همیشه وسط یک چیز قرار دارم. نه اونقدر رمانتیکم که دلم برای کشتن پشه بسوزه؛ نه اونقدر خشکم که برای خرا‌ب‌شدن مداد نوکی‌ام ناراحت نشم. یک چیزی بین سایمون و آلوین شاید من باشم.

فضای آکادمیک دیگه چه نفرینی بود؟

انقلاب کردن تا ظلم ریشه‌کن بشه. تا فساد برچیده بشه. تا عدالت، ستون جامعه بشه. گفتن می‌خوایم جامعه‌ای بسازیم که توش "ارزش‌های اسلامی" حاکم باشه؛ اما امروز، توی خیابون‌ها و خونه‌ها، فریادی از عدالت شنیده نمی‌شه که هیچ‌... بوی خون میاد؛ از قتل‌هایی که برچسب «ناموس» دارن.
هنوز هم مردهایی هستن که با افتخار، خواهر یا دختر خودشون رو به جرم «لبخند»، «پیامک»، یا «عشق» به قتل می‌رسونن. چون باور دارن این کار دفاع از شرف‌شونه. چون قانون، پشتشون ایستاده. قانونی که به پدر اجازه می‌ده دخترش رو بکشه، و بعد به‌عنوان ولی‌دم، خودش رضایت بده و آزاد بشه. قانونی که به شوهر اجازه می‌ده در صورت دیدن همسرش با مردی دیگه، اون رو بکشه و مجازات نشه. قانونی که زن رو نصف مرد می‌بینه؛ در دیه، در ارث، در شهادت، در حق زندگی. کدوم پیشرفت فرهنگی؟ این جماعت زیر سایه قوانین شبه‌شرعی، همچنان دختر‌ها رو دفن می‌کنن؛ نه زنده و توی خاک؛ بلکه تو سکوت و ترس.
توی جامعه‌ای که آموزش جنسی، روانی، و مهارت‌های حل تعارض وجود نداره، خشم، اولین زبان حل اختلافه. در فرهنگی که مرد‌ بودن یعنی کنترل مطلق بر «زن»؛ خشم، مجوز قتل می‌شه. و وقتی هیچ‌کس پاسخ‌گو نیست، خشونت هر روز تکرار می‌شه.
نباید سکوت کنیم، چون ما دیگه نمی‌تونیم بگیم «نمی‌دونستیم».

Because you know what? Fuck society.

فقط خدا می‌دونه چقدر دوستت دارم.

تراست ایشوز همیشه با منه جز کنار مغازه‌دارهایی که برای گربه‌/سگ‌های خیابونی ظرف آب و غذا گذاشتن.

پسرخاله vs تهکوکز بوی.

نمی‌دونم باگ زندگیه یا آدم‌ها؛ اما من دارم بحران چهل سالگی رو توی دهه بیست سالگی‌ام‌ تجربه می‌کنم.

I'm here for you still : )

دیگه وقتش شده.