آدم‌ها وقتی پخته می‌شن، نمی‌سوزونن.

داریم ورس می‌شیم LOL.

دسته اول کسایین که با شارژ زیر شصت درصد فلج می‌شن و فقط پریز می‌خوان، دسته دوم اونایین که با شش درصد شارژ سریال رو پلی می‌کنن و چیپس و ماست می‌خورن.

پس یه‌کم سرچ کردم و فهمیدم این به تفاوت شخصیتی آدم‌ها برمی‌گرده. شش درصدیا معمولاً ریسک‌پذیرترن، به لحظه بیشتر اهمیت می‌دن و شاید ذهنشون درگیر کارهایی مهم‌تر از "شارژ گوشی" باشه. اونا آدم‌های راحت‌‌تری‌ان و یه جور بی‌نظمی خلاقانه دارن.
از طرف دیگه،‌ شصت درصدیا، محتاط‌تر و آینده‌نگر‌ترن. حس امنیت و کنترل براشون مهمه و اضطراب بیشتری رو حس می‌کنن. اونا ترجیح می‌دن که یه قدم جلوتر باشن تا در لحظه دچار استرس نشن. در نتیجه، هر شصت درصدی به یک شش درصدی توی زندگیش نیاز داره و بالعکس.

من یک شصت درصدی‌ام، تو چی؟

نوشته بود: "اون شبی که مشق‌های فردات رو ننوشته بودی و فردا صبح باید می‌رفتی مدرسه مگه نگذشت؟ اینم می‌گذره."

هر روز کتک می‌خوری از خودت از زندگی، باز به کارهات می‌رسی چون فکر می‌کنی به بقیه‌ی آدم‌ها ربطی نداره شرایطت چیه. تو هیچ‌وقت به خودت رحم نمی‌کنی‌. لپتاپ رو می‌بندی، روی میز خم می‌شی، مامان درمورد کبودی‌هات نمی‌دونه، موقع آشپزی ندید که چقدر درد کشیدی. بابا سرش شلوغه و خیلی وقته برای زمین خوردنت مامان رو صدا نزده‌. نمی‌تونی یه دغدغه باشی برای اطرافیانت چون هر کسی مشکل خودش رو داره. با پرویی روی زخمت الکل می‌زنی، اصلاً هم نسوخت و درد نگرفت. از خودت خبر نداری، فقط همین رو می‌دونی که هرچی سنت بالاتر می‌ره، تو تنها‌تر می‌شی.

نودل همیشه بهم وایب عجیبی می‌ده. شبیه یه زندگی مجردی پر از دوندگی و تلاش. شبیه دهه‌ی بیست سالگی، مثل استراحت بعد از یه روز پر از همهمه و فردایی شلوغ‌تر.

پیشنهاد می‌کنم توی پینترست سرچ نکنید.

من آدمی نیستم که واکنش سریع داشته باشم. همیشه یه‌کم طول می‌کشه تا کارتمو رو کنم،‌ جواب سوالت رو بدم یا نظرم رو بیان کنم. من از آسیب‌زدن به احساسات آدم‌ها می‌ترسم برای همین بیشتر از اینکه حرف بزنم گوش می‌دم. این به این معنی نیست که گوشه‌گیرم، فقط به انسانیت بیشتر از بقیه امید دارم‌.

زیر ماشین یه گربه خوابیده بود که خستگی بهش اجازه نداد بیاد تو عکس؛ پس فکر کنین یه گربه خال‌خالی تو عکسه.

Thank you for seeing museums in me, where i saw empty hallways.

بارها در قالب شوخی مردها، خانوم‌ها رو مسخره کردن و بالعکس. چیزی که اهمیت داره اینه که بفهمیم این "آدم‌ها" هستن که اشتباه می‌کنن نه جنسیت‌شون.

تابستون اون سال رو می‌خوام که صبح‌ها با موزیک ویدیو‌ برقصم و با ناهار simply kpop ببینم‌. فکرم درگیر این باشه که بوک‌جو قهرمان وزنه برداری می‌شه یا اینکه بیگ‌باس زنده برمی‌گرده یا نه‌. بیشتر از ده‌سال از اون روزها گذشته؛ اما همچنان قشنگ‌ترین بخش زندگیم به حساب میان‌. یه آپدیت از من بیست و سه ساله به دوازده ساله: بالاخره مدرسه تموم شد، همونطوری که جی‌کی امیدش رو می‌داد‌. متأسفم ال‌جو توی دانشگاه و سرکلاس عاشق نشدم. این یه باخته سوهو؛ اما هنوز تبدیل به گرگینه نشدم. در آخر امیدوارم بزرگسالی من رو ندزده.

-You know?
-I know.