یه بار بازکات و شلوار بگ، یه بار 90s boy و کت چرم.

درود بر لرزش پا بعد از تمرین. درود بر نعره‌های حین تمرین‌. درود بر گرسنگی بعد تمرین. درود بر قطره‌ی عرقی که می‌ره توی چشم. هزار درود بر باشگاه.

حالا منم تو آسمون یه ستاره دارم.

ولی ما فراموش نمی‌کنیم.

خواستم بنویسم، دیدم تصاویر و موسیقی بهتر از کلمات دردش رو بیان می‌کنن.

روز اونایی که اذیت‌ کردنشون از سیب‌زمینی سرخ کرده بیشتر می‌چسبه مبارک.

فردا ظهر که از سر جلسه بیرون اومدی بهم تکست بده، منتظرم تا بهت خسته نباشید بگم و بغلت کنم.

My type.

برخلاف اکثر آدم‌هایی که برای زندگی با سرعت صدتا دارن گاز می‌دن، همه‌اش آشفته‌ان و منتظرن بالاخره اون روز خوبه از راه برسه، من آدمی‌ام که فرش کثیف خونه رو می‌شورم و با صدای بلند می‌زنم زیر آواز "به یاد یاری خوشا قطره اشکی، به سوز عشقی خوشا زندگانی"، از روی سکو میام پایین و نزدیکه بیفتم؛ پس به خواهرم می‌چسبم و می‌گم "کائنات ازم‌ خواستن بغلت کنم.‌" من با سرعت‌ شصت‌تا بیشتر نمی‌رم، هر چقدر دوست داری بوق بزن.

انگار یه‌کم حسودم. می‌خوام آیینه‌ها من باشم، آدم‌های اطرافت من باشم، آهنگ‌های مورد علاقه‌ات من باشم، اسنپت من باشم، دیوارهای اتاقت من باشم، بالشتت من باشم، پتوت من باشم. آره می‌دونم، فقط یه‌کم حسودم.

روح و روان آدم‌ها از هر حقیقتی عزیزتره.

Dear God, thanks for Taekook.

انگار شخصیت‌های یه سریالیم که بیننده‌هاش زدن روی ×2.

آدم‌ها وقتی پخته می‌شن، نمی‌سوزونن.

داریم ورس می‌شیم LOL.

دسته اول کسایین که با شارژ زیر شصت درصد فلج می‌شن و فقط پریز می‌خوان، دسته دوم اونایین که با شش درصد شارژ سریال رو پلی می‌کنن و چیپس و ماست می‌خورن.

پس یه‌کم سرچ کردم و فهمیدم این به تفاوت شخصیتی آدم‌ها برمی‌گرده. شش درصدیا معمولاً ریسک‌پذیرترن، به لحظه بیشتر اهمیت می‌دن و شاید ذهنشون درگیر کارهایی مهم‌تر از "شارژ گوشی" باشه. اونا آدم‌های راحت‌‌تری‌ان و یه جور بی‌نظمی خلاقانه دارن.
از طرف دیگه،‌ شصت درصدیا، محتاط‌تر و آینده‌نگر‌ترن. حس امنیت و کنترل براشون مهمه و اضطراب بیشتری رو حس می‌کنن. اونا ترجیح می‌دن که یه قدم جلوتر باشن تا در لحظه دچار استرس نشن. در نتیجه، هر شصت درصدی به یک شش درصدی توی زندگیش نیاز داره و بالعکس.