یه سری احساسات اسم ندارن. غریب نیستی؛ اما به اینجا هم تعلق نداری‌. دلشوره نداری؛ اما آروم هم نیستی. دلت می‌خواد اینجا نباشی؛ اما جای دیگه هم نباشی. می‌دونی؛ اما نمی‌دونی. توام همینطور؟

کار از قضاوت گذشته، باید مسخره‌ات کنم.

روی من "این فیلم/سریال خوب بود ببینش" جواب نمی‌ده. درمورد من اینطوریه که "شخصیت این فیلم/سریال وایبت رو می‌داد ببینش".

مسئله‌ی آدم درست در همه‌ نوع روابطی واقعاً یه موهبته. اگه خوش‌شانس باشی و جهان تو رو کنار آدم‌هایی قرار بده که انگار "هم روحین"، اونوقته که حتی جهنم هم برات حکم بهشت داره.

همه گفتن "پسره خیلی غمگینه، افسردگی داره." دختره لبخندش رو پنهون کرد، فقط اون می‌دونست که پسره موقع خندیدن سرش به عقب پرت می‌شه.

این کاربر همه‌اش خوابش میاد.

دغدغه‌هام هر روز یک‌ سال بزرگ‌تر می‌شن.

اگه توام یک دیوونه هستی، سلام.

تو مقصر خیلی از اتفاقاتی که توی گذشته‌ات افتاد نیستی. دستت رو از گلوی خودت بردار.

موهاش رو لمس کن، هودیش رو بدزد؛ اما مراقب باش. پسرهای این شکلی برچسب هشدار ندارن.

ما وارثان دردهای بی شماریم، ما گریه‌های چشم‌های انتظاریم. ما سرزمینی دور و تنها در غباریم، ما چیزی به غیر از غم به غیر از هم نداریم. ما حسرت یک خنده‌ی دنباله داریم، ما خسته از این روزهای بی قراریم.

کاش بشه یه روز ببینم یه ایران برای خوشی دست به دست هم دادن.