گشتن توی فروشگاه‌های لوازم التحریر واقعاً تراپیه.

FR.

برای همه‌ی افرادی که سندروم ایمپاستر رفیقشونه: "می‌دونم بعضی روزها با خودت فکر می‌کنی که نکنه یه روز برسه که بقیه بگن تو اونقدری که نشون می‌دی، خوب نیستی؛ اما باور کن، این فکر فقط نشونه‌ی عمق وجودته چون آدم‌های بی‌ارزش هیچ‌وقت به خودشون شک نمی‌کنن. تو ارزشمندتر از اون چیزی هستی که ذهنت بهت می‌گه. تو فقط داری انسانی‌ترین شکل رشد رو تجربه می‌کنی، و این یعنی تو داری بزرگ می‌شی، حتی اگه خودت نبینی."

چشم‌هات جنگلیه که می‌خوام توش زندگی کنم، همون کلبه‌ی چوبی که توش نور می‌تابه. شبیه گربه‌ی داخل کلبه که روی دست‌هام چنگ می‌کشه، شبیه آهویی که نور خورشید روش می‌تابه درحالی که از دریاچه آب می‌خوره. چشم‌هات همون کامواهای قهوه‌ای پلیورمه که توی پاییز گرم نگهم می‌داره، همون کاپوچینوی اول صبح، همون ویالون قدیمی لکه‌دار. حتی پاکت کاهی همین نامه و مهر سبز تیره‌اش هم منو یادت می‌ندازه. درست نمی‌دونم؛ اما فکر کنم چشم‌هات منو عاشق می‌کنه.

این قسمت پایتخت رو همه‌مون حداقل یک بار زندگی کرده بودیم‌.

تو دنیای گیس بریده‌ها، تو جنگی باش.

ولی صنعت فیلم‌سازی ایران هر سال بهتر از سال قبل می‌شه.

من برای واقعی:

یه سری احساسات اسم ندارن. غریب نیستی؛ اما به اینجا هم تعلق نداری‌. دلشوره نداری؛ اما آروم هم نیستی. دلت می‌خواد اینجا نباشی؛ اما جای دیگه هم نباشی. می‌دونی؛ اما نمی‌دونی. توام همینطور؟

کار از قضاوت گذشته، باید مسخره‌ات کنم.

روی من "این فیلم/سریال خوب بود ببینش" جواب نمی‌ده. درمورد من اینطوریه که "شخصیت این فیلم/سریال وایبت رو می‌داد ببینش".