به‌نظرم با ارزش‌ترین دارایی انسان داشتن یک آدم امنه که بشه ساعت‌ها باهاش درد و دل کرد و چایی خورد.

چی بگم؟

یکی از یکی عمو‌صادق‌تر.

اگه نمی‌تونی مهربون باشی، ساکت باش.

از وقتش که بگذره دیگه فایده‌ای نداره. اگه زمانی که باید می‌بودی، بودی اون قشنگه. اگه زمانی که باید توجه می‌کردی، توجه کردی اون درسته. اگه زمانی که باید گوش می‌دادی، گوش دادی اون باارزشه. همین به موقع‌بودن‌ها ارزشت رو نشون می‌ده. حمایت به موقع، عذرخواهی به موقع، بودن به موقع. وقتی دیر بشه دیگه نمی‌چسبه به آدم، حالا بعداً کلی کار انجام بده و جبران کن، بعداً دیگه نه ذوقی مونده و نه احتیاجی.

باید یه‌جوری باهاش کنار اومد.

تا حالا به این فکر کردین که از نگاه بقیه چطور به‌نظر می‌رسین؟

یه جورایی از اینکه به چشم بقیه همونی‌ام که خودم می‌بینم برام کیوته‌. مثلاً اون ایموجی گوریل کنار اسمم، اون خورشیدی که تا می‌بینتش توی دلش اسم منم می‌گه، اون نقاشی گربه‌، لباس‌های مشکی اورسایز، باشگاه، طبیعت، کامپیوتر و کوالا.

I'm only human after all bruuuuuhhhh.

همزمان که از بازی‌کردن با آبرنگ و کلاویه‌های پیانو لذت می‌برم؛ نمی‌تونم جلوی میل خودم رو به حشرات کدهای کامپیوتری و فرمول‌های دو صفحه‌ایش بگیرم.

«امروز من همون کسی هستم که هستم، با تموم نقص‌ها و اشتباهاتم. فردا ممکنه یه‌کم عاقل‌تر باشم و اون هم باز منم. این نقص‌ها و اشتباهات همون چیزی هستن که من رو شکل دادن، مثل درخشان‌ترین ستاره‌ها روی صورت فلکی زندگیم. من یاد گرفتم خودم رو دوست داشته باشم، برای اون چیزی که هستم، برای اون چیزی که بودم، و برای چیزی که امیدوارم تبدیل به اون بشم.»
-rm

از چشم‌هات بوی قلب مادرم میاد.