نصفش شخصیته، بقیه‌اش تمیزی و خوشبو بودنه.

اگه بدونم کل روز درگیر کارهات بودی و هیچی نخوردی بهت تکست می‌دم "برات غذا سفارش بدم؟" اگه دلت گرفته باشه بهت می‌گم "دوست داری بریم بیرون؟ می‌خوای باهم فیلم ببینیم؟" اگه فکر و خیال خوابت رو گرفته باشه باهات بیدار می‌مونم و برات آهنگ می‌خونم. اگه سکوت کنی و نخوای هیچ حرفی بزنی، کنارت می‌شینم و دوتایی باهم سکوت می‌کنیم. اگه بدونم ناراحتی روبروت می‌شینم و می‌گم "کی ناراحتت کرده؟ بغلت کنم؟" اگه جلوی کولر خوابیده باشی روت پتو می‌کشم. اگه همه‌ی دنیا و آدم‌هاش مقابلت ایستادن، تبدیل به بتمن می‌شم و پشت تو وایمیسم.

جمعه‌ای که "جمعه" نبود.

به‌نظرم با ارزش‌ترین دارایی انسان داشتن یک آدم امنه که بشه ساعت‌ها باهاش درد و دل کرد و چایی خورد.

چی بگم؟

یکی از یکی عمو‌صادق‌تر.

اگه نمی‌تونی مهربون باشی، ساکت باش.

از وقتش که بگذره دیگه فایده‌ای نداره. اگه زمانی که باید می‌بودی، بودی اون قشنگه. اگه زمانی که باید توجه می‌کردی، توجه کردی اون درسته. اگه زمانی که باید گوش می‌دادی، گوش دادی اون باارزشه. همین به موقع‌بودن‌ها ارزشت رو نشون می‌ده. حمایت به موقع، عذرخواهی به موقع، بودن به موقع. وقتی دیر بشه دیگه نمی‌چسبه به آدم، حالا بعداً کلی کار انجام بده و جبران کن، بعداً دیگه نه ذوقی مونده و نه احتیاجی.

باید یه‌جوری باهاش کنار اومد.

تا حالا به این فکر کردین که از نگاه بقیه چطور به‌نظر می‌رسین؟

یه جورایی از اینکه به چشم بقیه همونی‌ام که خودم می‌بینم برام کیوته‌. مثلاً اون ایموجی گوریل کنار اسمم، اون خورشیدی که تا می‌بینتش توی دلش اسم منم می‌گه، اون نقاشی گربه‌، لباس‌های مشکی اورسایز، باشگاه، طبیعت، کامپیوتر و کوالا.