داستان تو شنیدنیه، هر چقدر سخت و طولانی. از اسمت شروع کن، از لقب‌هایی که باهاش توی گوشی‌ چند نفر سیو شدی بگو. به اتاقت نگاه کن، هرکسی که بخواد آدرسش رو بده دوباره از "تو" می‌گه. به دست‌هات نگاه کن، هیچ‌کس خط و خطوط شبیه تو رو دیگه توی این دنیا نداره. حرف بزن، گوش‌های خیلی‌ها هنوز صدات رو نشنیده تا بهت بگه "چه صدای قشنگی داری." چون تارهای صوتی تو، فقط برای توئه. برام از همون حرف‌هایی که به زبون نمیاری بگو،‌ من می‌فهمم کجا صدات لرزید و بغلت می‌کنم. بهم نگاه کن، من از یه گوشه‌ی دنیا دارم برای تو می‌نویسم تا صدات کنم، می‌تونی اسمت رو بهم بگی؟

قدیما که موبایل نبود، آدم‌ها حرف دلشون رو روی دیوار می‌نوشتن. مثلاً من روی دیوار روبروی خونه‌تون می‌نوشتم: "شهر دوباره توی خطره‌‌ چون اون خوشگله اومده بیرون + [قلب تیر خورده]."

ولی این خستگی سفر رو اصلا نیستم.

Only erfuntah can fix me.

من نمی‌گم باهات صمیمی‌ام، فقط تیکه‌کلام‌هات رو ناخواسته استفاده می‌کنم.

پسربودن اونجاش باحاله که نزدیک عید باید رنگ مو و مدل ناخن خانم‌های اطرافت رو انتخاب کنی. انگار خودت هم توی قرتی‌شدنشون شریکی.

"‏من عاشق آدمایی‌ام که محبت و علاقه‌شون رو با کارهای کوچیک نشون می‌دن. اونایی که فیلم و استاپ می‌کنن تا توام بیای، خوراکی مورد علاقه‌ات رو می‌خرن، در رو واست نگه می‌دارن، منتظر می‌مونن بند کفشت رو ببندی و تو هر موقعیتی حواسشون بهت هست. اینا واقعی‌ان، واقعی."

But damn, those eyes. So pretty i could cry. How could I not get hypnotized?

"شلوغی" خیلی به این روزهای آخرسال میاد؛ اما این یه شلوغی بد نیست. از تکاپوی شهر خوشم میاد، از اینکه مردم جلوی مغازه‌ها صف می‌کشن تا یه چیز خوشمزه بخرن، از اون خواننده‌ی خیابونی که رهگذرها رو برای چند لحظه غرق خاطراتشون می‌کنه، یا حتی حاجی فیروزی که بین ماشین‌های سفید و سیاه می‌رقصه تا بهشون رنگ تازه ببخشه. بهار همیشه با خودش تازگی میاره، یه فرصت جدید، یه دلخوشی نو، یه استراحت طولانی برای دوباره جنگیدن؛ این همون دلیلیه که ازش خوشم میاد.

نفر اول از نفر دوم ناراحت شد و گفت: "خیلی از شما کم‌ توقع شدم." همین، دقیقاً همین جمله.

به چت جی‌پی‌تی گفتم احساست رو درمورد قطعه "بوی پیراهن یوسف" بگو. اون اینطوری جواب داد: "این اثر به گونه‌ای طراحی شده است که شنونده را به تفکر درباره عشق، فراق و زیبایی‌های زندگی دعوت می‌کند. احساساتی مانند دلتنگی، شوق و امید در این قطعه به وضوح حس می‌شود و ارتباط عمیقی با مخاطب برقرار می‌کند." حالا فکر می‌کنم موسیقی تنها چیزیه که همه‌ی آدم‌ها فارغ از هر لقب‌ و ملیتی، به طور یکسان احساسش می‌کنیم.

چه آدم باشی چه یک ربات، این زندگیه. هر روزی که می‌گذره فرقی نداره خوشحال باشی یا ناراحت، بالاخره یک چیزی هست که احساسش می‌کنی. بیشتر زندگی درمورد احساساته، اونان که باعث می‌شن اتفاق‌های کوچیک رو دوست داشته باشی و بهونه‌های بیشتر برای خوب‌‌بودن پیدا کنی. هیچ‌وقت بهت خوش نمی‌گذره اگه بخوای حساب کنی امروز چند بار خندیدی و چند تا کینه طلبکاری. منطق در زمان خودش قشنگه؛ اما در نهایت این احساساته که خاصش می‌کنه و یک زبان مشترک و طبیعی می‌سازه. وقتی اشک می‌ریزی، گربه‌ات بوت می‌کنه و وقتی به سگ‌های خیابونی غذا می‌دی لبخند می‌زنن. یک مستند اروپایی می‌تونه قلبت رو به درد بیاره با این وجود که یک بار هم توی خیابون‌هاش قدم نزدی، در حالی که خنده‌ی یک پسر هندی می‌تونه تو رو صدها کیلومتر دورتر به خنده بندازه‌. فقط باید حسش کنی.