یه روزهایی مثل الان، زل می‌زنم به سقف اتاقم و می‌بینم که هیچ محتوایی برای گذاشتن اینجا ندارم؛ اما یهو یادم میاد هیتر‌ها هنوز زنده‌ان.
وقتی به کسی نفرت می‌ورزی که لایقش نیست چون می‌دونی بیش از حد تصورت خوبه، در واقع داری به خودت هیت می‌دی.
چون نمی‌تونی خوب‌بودنش رو هضم کنی، چون ناچیزی، چون بیهوده‌ای، چون تو آفریده شدی تا ما بیشتر عاشق شیم، بیشتر حمایت کنیم، بیشتر همبستگی داشته باشیم، بیشتر از قبل زیر پامون لهت کنیم و رکوردها رو جابه‌جا کنیم و موفقیت‌های روز‌افزونمون رو جشن بگیریم.
من، یک نفرم؛ اما همین یک نفر می‌تونه به راحتی جلوی گلوله‌‌ای که از اسلحه‌ی تو شلیک می‌شه بایسته!
اوپس... متأسفم عزیزم، خبر بدی برات دارم!
توی این بازی‌ای که راه انداختی تعداد این یک‌نفر‌ها از شما زیادتره پس تموم زورت رو بزن؛ چون زور عاشق از همه‌چیز و همه‌کس بیشتره.

دوتا چشمون سیاهت مثل شب‌های منه.

#فکت
جونگ‌کوک به من یاد داده فارغ از هر شرایطی که درش قرار داشتم باشگاهم رو برم؛ خب سلام؟ یه عدد پاره هستم که ده دقیقه سرعتی دوییدم، هفصدتا طناب زدم و یک ربع پلانک رفتم.🫱🏼‍🫲🏼

نمونده از جوونیام نشونی
پیر شدم پیر تو ای جوونی

به‌نظرم قشنگ‌ترین کاری که آدم‌ها می‌تونن انجام بدن اینه که از خودشون، وجودیتشون توی طبیعت نشونه بذارن.
مثلاً من امروز توی چنل یک‌نفر خوندم که نوشته بود
" اگر یه‌ تیکه ابر پف‌پفی دیدین، منم. "
و من وقتی امروز به آسمون نگاه کردم و ابرها رو دیدم، یادش افتادم و براش آرزوی حال خوب کردم.
به‌نظر من این خیلی حرکت خفنیه که ما ممکنه یه‌ بار هم همو نبینیم ولی با نشونه‌هایی که باقی می‌ذاریم، یادمون رو توی ذهن و قلب بقیه زنده نگه‌داریم.
این یعنی حداقل یک‌ نفر توی این دنیا هست که از به‌دنیا اومدنت خوشحاله.

رقصی که تهیونگ و جونگ‌کوکِ معجزه انجام دادن.
#oneshot

#فکت
زمین تخته، اگه تخت نبود من انقدر خوابم نمیومد.

دیلی داشتن خیلی عجیبه؛ رسماً یه دفترچه خاطراته که نه تنها بقیه می‌خوننش بلکه گاهی توی سیاه‌کردن برگه‌هاش هم سهیمن.

واسه رسیدن به تو حاضرم گناه کنم؛ آره به هر طریق

Programmers Life:

‏داشتم زندگیمو می‌کردم، باشگاهمو می‌رفتم، کارمو می‌کردم، نمی‌دونم یهو سر و کلت از کجا پیدا شد هی نیش مارو باز کردی.

بیست و چهار ساعته بیدارم و نمی‌دونم چجوری هنوز زندم.

تا زمانی که هنوز جوونید و بخش اصلی زندگیتون شروع نشده؛ به خودتون و دانسته‌هاتون اضافه کنید. راجب هر موضوعی اول اطلاعات کسب کنید، فکر کنید و بعد تصمیم بگیرید. اینکه با یک دید آگاهانه و واضح زندگیتون رو پیش ببرید، باعث می‌شه از آسیب‌های احتمالی در امان بمونید و در نتیجه روح سالم‌تری داشته باشید.
هیچ مشکلی نیست که نشه حلش کرد پس صبور‌تر باشید، با دید مثبت‌تری به زندگی نگاه کنید، امیدوار‌تر باشید‌ چون زندگی هنوز خوشگلی‌های ساده و خاص خودش رو داره که با یه‌کم آسون‌گرفتن همه‌چیز به چشممون میاد.
آدم‌های زندگیتون رو با وسواس بالا انتخاب کنید، بگردید دنبال اونایی که روح پاک و با ارزش دارن، برای شما مفیدن و می‌تونن براتون سودبخش باشن.
همنشینی با افرادی که انتخاب می‌کنید مهمه چون آسه‌آسه شبیهشون می‌شید؛ پس چه بهتر که به ورژن بهتری از خودتون تبدیل بشید.
کلام آخر، با خودتون در صلح باشید، خودتون رو دوست داشته باشید، عشق بورزید و عشق دریافت کنید، شجاع باشید و هرگز جا نزنید.
زندگی ارزش یک‌بار جنگیدن رو داره پس بجنگ و از دستش نده.

این خلاصه‌ای از مهم‌ترین حرفایی بود که توی این چندماه از آدم‌ها/دیلی‌ها/شخصیت‌هایی که باهاشون در ارتباط بودم دریافت کردم.
خوشحالم بابت اینکه هنوز آدم‌های درست و حسابی روی زمین وجود دارن و من ازشون می‌تونم یاد بگیرم، سرتون سلامت آدم‌حسابی‌های لعنتی.

1:04 تا ابد.

𝘾𝙝𝙚𝙚𝙧𝙨 𝙤𝙣 𝙮𝙤𝙪𝙧 𝙗𝙞𝙧𝙩𝙝𝙙𝙖𝙮 𝙅𝙪𝙣𝙜𝙠𝙤𝙤𝙠.

#فکت:
تاحالا هیچ‌وقت به‌خاطر صدای نوتیف‌های گوشیم برای شونه‌های پهن یکی تو چند دقیقه بیدار نشدم.

2:07 صدای گریه‌ی نت‌ها رو می‌شنوید؟

کاش می‌شد شبا زندگی کنیم و روز‌ا بخوابیم.

خونه‌ی مادربزرگمم؛ همین‌طوری خیاری دراز کشیدیم.
همه‌جا ساکت بود، یهو خیلی جدی برگشتم گفتم:
خنده بر لب می‌زنم تا کس نداند راز من
ورنه این دنیا که ما دیدیم، خندیدن نداشت.
چندثانیه بعد مادربزرگم در حالی که چشم‌هاش بسته بود، با لحن خنثی‌ای گفت:
-مرسی.
در اون لحظه بود که هممون از خنده پاره شدیم. درسته من به خوبی قهوه‌ای شدم؛ اما همون یه کلمه تونست برای چند دقیقه خوشحالمون کنه.
پس پند امروز؛ بی‌دلیل خل و دیوونه باشید.

راننده‌های اسنپ‌ عجیب شدن. داشتم با یکیشون میومدم، تم ماشینش به‌کل قرمز بود و خب پرسپولیسی تیر. عصبی و مشوش بود، ناخون‌هاشو هی می‌جویید. کار یکی دو روز نبود انگار چندسالی می‌شد که این عادت رو داشته. زیر ناخون‌هاش سیاه بود شاید یه کار فنی هم می‌کنه. ماشینش زیادی تمیز بود، دست فرمونش خوب بود؛ پس شاید مکانیکی داره.
با اعتماد به‌ نفس به همه‌چیز نگاه می‌کرد، به عابر‌ها خیره می‌شد و دقیقاً نوک پاشون ترمز می‌زد، انگار برای کشتنشون هیچ عبایی نداشت و فقط محض رحم‌کردن بهشون نمی‌کشتشون.
با خودش حرف می‌زد، روی دست‌هاش جای زخم‌های ریز مثل نیشگون‌گرفتنِ محکم بود.
بهش نگاه می‌کردم، پشت چراغ قرمز چندتا تار موی دستش رو کند و از پنجره انداخت بیرون.
درونگرا بود، انگار حرف‌هاش رو حفظ کرده باشه، فقط تکرار می‌کرد. هیچ حسی پشت حرف‌هاش نبود. انگار اسنپ براش یه‌ تراپی بود؛ یه تراپی کثیف‌.