اگه یه کافه داشتم قطعاً دیزاینش اینطوری بود. با پلی لیست دهه‌ی پنجاه و شصت.

من بیشتر وقت‌ها ساکتم؛ ولی مامانم می‌گه وقتی بخوام حرف بزنم می‌تونم جمع رو به خنده بندازم پس فکر کنم یه‌کم بامزه‌ام. توی روز بارها به فرش، دیوار یا سقف خیره می‌شم چون توی افکارم غرقم و احتمالاً دارم سناریو‌هام رو می‌سازم. وقتی توی ماشین می‌شینم به درخت‌ها، آسمون و رهگذرها جوری نگاه می‌کنم که انگار قراره نقاشی‌شون رو بکشم. آدم دلسوزی‌ام شاید حتی برای سنگی که شکسته‌شده ناراحت بشم در مقابل هیچ‌چیز مثل یه جای دنج با آهنگ‌های مورد علاقه‌ام نمی‌تونه خوشحالم کنه. دنیای من مثل بوم نقاشیه که هرکس یه رنگی بهش زده؛ اما در آخر یه پسر با موهای مشکی و هدفونش، کنار سگ و گربه‌اش داره ترمیمش می‌کنه.

می‌تونه یه لکه باشه یا یه پروانه. به طرز نگاهت بستگی داره.

من دوبار خوابیدم بیدار شدم، تلگراف هنوز درست نشده بود. پاول بس کن.

قطع کردن پاهای یکی دیگه باعث نمی‌شه تو سریع‌تر بدویی.

اگه اکسپلورم نبود وقت‌های استراحتم چی‌کار می‌کردم؟

خواستن تو نه از دوست داشتن است نه از روی هوس. من نیازمند تو نیستم٬ نمی‌خواهم که مال من باشی٬ من عاشقم٬ طالبم٬ تمام ذرات وجودم تو را می‌طلبد. من عاشقم. عشقی که با آن به دنیا آمدم. با آن زندگی می‌کنم و برای آن می‌میرم. عشقی که حتی در لحظاتی که ممکن است به یادت نباشم در وجودم لانه دارد. عشقی که تمام لحظات آرامشم را آشفته می‌سازد و در تمام آشفتگی‌هایم به من آرامش می‌بخشد. همیشه خود را خیلی کوچکتر از آن می‌دیدم که کلمه‌ی عشق را بر زبان جاری سازم. احساس می‌کنم با تمام کوچک بودنم توانسته‌ام عشقی بزرگ٬ عشق تو را٬ در وجودم جای دهم. -کافکا

برای همه‌ی ما دوران سختیه. دورانی که تقلا می‌کنیم زندگی کنیم، پیشرفت کنیم، خوشحال باشیم، اشک بریزیم؛ اما از بین نریم. نفس بکشیم، نترسیم، بجنگیم، بسازیم، انسان باشیم. زنده بمونیم، زنده بمونیم، زنده بمونیم.

قلب مهربون، فداکاری، احساسات زنده، همدلی، حامی بودن؛ اینا تنها سلاح‌های منن. چیزهایی که دیگه به سختی می‌تونی توی آدم‌ها پیداشون کنی.

با کسی که روحت رو دیده، چه جوری می‌شه دوباره غریبه شد؟