می گویند زیاد فحش می دهی؛ یعنی چه؟ برای آن‌هایی که زندگی‌ام را به گند کشیده‌اند شعر بنویسم؟
-چارلز بوکوفسکی

اگه یه کافه داشتم قطعاً دیزاینش اینطوری بود. با پلی لیست دهه‌ی پنجاه و شصت.

من بیشتر وقت‌ها ساکتم؛ ولی مامانم می‌گه وقتی بخوام حرف بزنم می‌تونم جمع رو به خنده بندازم پس فکر کنم یه‌کم بامزه‌ام. توی روز بارها به فرش، دیوار یا سقف خیره می‌شم چون توی افکارم غرقم و احتمالاً دارم سناریو‌هام رو می‌سازم. وقتی توی ماشین می‌شینم به درخت‌ها، آسمون و رهگذرها جوری نگاه می‌کنم که انگار قراره نقاشی‌شون رو بکشم. آدم دلسوزی‌ام شاید حتی برای سنگی که شکسته‌شده ناراحت بشم در مقابل هیچ‌چیز مثل یه جای دنج با آهنگ‌های مورد علاقه‌ام نمی‌تونه خوشحالم کنه. دنیای من مثل بوم نقاشیه که هرکس یه رنگی بهش زده؛ اما در آخر یه پسر با موهای مشکی و هدفونش، کنار سگ و گربه‌اش داره ترمیمش می‌کنه.

می‌تونه یه لکه باشه یا یه پروانه. به طرز نگاهت بستگی داره.

من دوبار خوابیدم بیدار شدم، تلگراف هنوز درست نشده بود. پاول بس کن.

قطع کردن پاهای یکی دیگه باعث نمی‌شه تو سریع‌تر بدویی.

اگه اکسپلورم نبود وقت‌های استراحتم چی‌کار می‌کردم؟