Did you know music could help you find your way out of feelings you can’t seem to shake?
Music can be an effective tool for stress relief and mood regulation. In fact, when you hear music, your brain triggers a release of dopamine, a neurotransmitter that makes you feel happy.
Music has the power to transport us to another time and place.

#Tips no. 3

زمانی که داشتم متن بالا رو می‌خوندم، یادم‌ افتاد به یکی‌ از لینک‌هایی که دوستی ازش صحبت کرده بود و من هم جایی نگه داشتم تا به‌ش سر بزنم(می‌تونید از این‌جا بخونیدش). متصل‌کردنِ اطلاعات قبلی و جدید و ایجاد یک شبکه‌‌ی اطلاعاتی که مطالب قبلی و جدید رو با هم مخلوط می‌کنه و ازش اطلاعات جدید می‌سازه، برای من دل‌نشین و در عین حال کاربردی‌ه.

خلاصه‌ی اون سایت به این مضمون هست:
Music can help us reconcile our conflicted emotions when making choices and can assist in overcoming cognitive dissonance.

نویسنده‌ی اون پست، با نقل‌قول‌هایی از فلاسفه درباره‌ی موسیقی متن‌ش رو شروع می‌کنه، درباره‌ی cognitive dissonance حرف می‌زنه و در ادامه از چند آزمایش بر روی تأثیر موسیقی مثال می‌زنه و در نهایت اشاره می‌کنه که
While language splits the world into detailed, distinct pieces, music unifies the world into a whole.

حین خوندن‌ش به این فکر می‌کردم که چه‌قدر تأثیر نوع موسیقی می‌تونه مهم باشه. اگر موسیقی‌ای که می‌تونه تا این حد بر روی ما تأثیر بذاره با ابتذال آمیخته شده باشه و محتوای زرد و آسیب‌زننده داشته باشه، احتمالاً به همون‌قدر به ذهن و روحیه و تصمیم‌های ما آسیب می‌زنه.

And the more diverse, differentiated emotions we possess, the more well-founded our decisions become.

اپیزود دوم از آخرین فصل مستند Chef's Table درباره‌ی فردی بود که حتی ساعت ۴ صبح تونست هیجان‌زده‌ام کنه‌.
آدمی که قبل از ورود به رستوران برای مشتری‌ها شراب سرو می‌کنه، با همه handshake می‌کنه، رفتار fancyای نداره و بدونِ egoی بادکرده، خودش رو یه قصاب معرفی می‌کنه که مشغول آشپزی «هم» هست.
تماشای Dario و نوع نگاهی که به غذا، گوشت و حیوانات داره الهام‌بخش‌ه. فردی که علاقه‌مند به نگهداری از حیوانات بوده و قصد داشته دامپزشک باشه، اما سختی زندگی باعث می‌شه شغل پدری رو ادامه بده و قصاب بشه.
موضوع صرفاً یک تجربه‌ی ساده‌ی تهیه‌ی غذا و خوردن‌ش نیست، بلکه از لابه‌لای این‌ها می‌شه احترام به مرگ یک حیوان و هدر ندادن‌ش، تلاش برای ساخت محیط مناسبی برای رشد حیوانات، صنعتی‌نکردن قصابی (که هیچ ارزشی برای حیوان قائل نیست و صرفاً به پول فکر می‌کنه) و کسی که سعی می‌کنه مرگ حیوانات کم‌ترین میزان درد رو داشته باشه رو دید.
It's not about meat or butchering an animal; You're handling a piece of life. You have to never forget that.

سرآشپزی که با شیپور وارد رستوران می‌شه، با شکسپیر شوخی می‌کنه، از دانته نقل قول می‌کنه و سر میز حین غذاخوردن آواز می‌خونه؛ سرشار از انرژی بود و انگار که در روح رستوران‌ش می‌دمید.
رستورانی که توش همه‌ی مشتری‌ها سر یک میز غذا می‌خورن، رستورانی که غذای شما روبه‌روتون پخته می‌شه و با آدم‌هایی که احتمالا نمی‌شناسید و حتی شاید زبان هم‌دیگه رو هم بلد نباشید، کنار هم غذا می‌خورید و نوشیدنی‌هاتون رو به احترام هم بالا می‌برید. جایی که فقط استیک سرو نمی‌شه و یک‌ حیوان در راسته و دنده و «قسمت‌های خاص» خلاصه نمی‌شه.

پی‌نوشت: امیدوارم رستوران‌هایی که برای رفتن یادداشت می‌کنم، تا وقتی بتونم تجربه کنم باز باشن و سرآشپزهاشون زنده.
پی‌نوشت دوم: تماشای آدم‌هایی که قبلاً چیزی ازشون می‌دونی و کسب اطلاعات بیش‌تر ازشون برای من قشنگ‌ه. این‌جا Samin Nosrat (نویسنده‌ی کتاب Salt, Acid, Fat, Heat که مستندی چهارقسمتی در نتفلیکس داره) رو هم دیدم.
To beef or not to beef, that's the question.