Artemisia Gentileschi (1593- c. 1656)

1) Judith and her Maidservant with the Head of Holofernes (c. 1625)
2) Self Portrait as the Allegory of Painting (1638-1639)
3) Judith Beheading Holofernes (c. 1612-1613, Museo di Capodimonte)
4) Madonna and Child (c. 1613-1614)
5) Judith Beheading Holofernes (1614-1620, Uffizi Museum)
6) Judith and her Maidservant (c. 1618-1619)
7) Self Portrait as St. Catherine of Alexandria (1619)
8) Penitent Magdalene (1622-1625)
9) Jael and Sisera (1620)
10) Adoration of the Magi (1636)

صحنه از روایت هرودوت دربارهٔ دو برادر آرگوسی، کلوئوبیس و بیتون گرفته شده است. مادر آن‌ها که کاهنهٔ هرا بود، متوجه شد گاوهایش به‌موقع برای جشنواره نرسیده‌اند؛ بنابراین پسرانش خودشان ارابهٔ او را به‌مدت چهل‌و‌پنج اَستاد (واحد مسافت یونانی) تا معبد کشیدند. او از الهه خواست بزرگ‌ترین نعمتی را که می‌توان به یک انسانِ فانی داد، به پسرانش عطا کند. هرا نیز دعايش را این‌گونه برآورده کرد که دو برادر در همان معبد آرام و بی‌درد در خواب بمیرند.(سنگ تموم گذاشتی بی بی هرا) بعدها برای آنان مجسمه‌هایی در دلفی برپا شد.

کلوئوبیس و بیتون، ۱۸۸۴
نقاش: کارل ارنست فون شتتن (آلمانی، ۱۸۵۷–۱۹۴۲)
رنگ‌روغن روی بوم، ۱۵۷٫۴ × ۲۲۳٫۵ سانتی‌متر

سیرسِ حسود – ۱۸۹۲
جان ویلیام واترهاوس (۱۸۴۹–۱۹۱۷)
رنگ‌روغن روی بوم، ۱۸۰۷ × ۸۷۴ میلی‌متر
📍 گالری هنر استرالیای جنوبی

«سیرسِ حسود» (Circe Invidiosa) اثری از جان ویلیام واترهاوس است که در سال ۱۸۹۲ کامل شد. این نقاشی دومین بازنمایی او از جادوگر اسطوره‌ای سیرسه است؛ پس از سیرسه جام را به اولیس می‌سپارد (۱۸۹۱). الهام اثر از دگردیسی‌های اووید است؛ جایی که سیرسه از سر حسادت، اسکایلا را به غول دریایی تبدیل می‌کند، چون گلاوکس عشق او را نمی‌پذیرد و دل‌بستهٔ اسکایلا می‌شود. واترهاوس سال‌ها بعد دوباره به این موضوع بازگشت و اثر جادوگر (۱۹۱۱) را آفرید. «سیرسِ حسود» اکنون در گالری هنر استرالیای جنوبی نگهداری می‌شود.

اسطورهٔ سیرسه، گلاوکس و اسکایلا در کتاب چهاردهم دگردیسی‌ها آمده است. صحنه‌ای که واترهاوس انتخاب کرده، مطابق با ابیات ۵۲ تا ۶۵ است: