سال‌های کنکور، مخصوصا سالی که دانشجو بودم و همزمان با دانشگاه برای کنکور می‌خوندم بارها این جملات رو شنیدم.
آدما ممکنه ناامیدت کنن. این یه حقیقته و توهین به کسی نیست. اون فردی که ناامیدت می‌کنه هم ممکنه قصد بدی نداشته باشه.
اگه با خوندن این جملات ته دلت خالی شد، اگه تو ذهنت یه چیزی گفت "پس راست می‌گه. من نمی‌تونم واقعا" برو یه گوشه بشین یه دو دو تا چهار تا کن ببین کی، چه زمانی، با چه حرفی باعث شد که اثباتِ توانایی‌هایِ خودت و بدی دستِ یه نفرِ دیگه؟ چی باعث شد منتظر باشی من با یه جمله تو یه چنل برات مرز بکشم که ببین تا اینجا می‌تونی، از اینجا به بعد نمی‌تونی؟
ولی اگه خوندی و تو دلت گفتی برام مهم نیست چی می‌گی چون من توانایی‌ش رو در خودم می‌بینم، بهت تبریک می‌گم. تو به اون حدی از خودباوری رسیدی که حرف‌های منفی‌ای که قراره تو این مسیر بشنوی هیچ تاثیری روت نذاره یا حداقل کمترین تاثیر رو بذاره.
واقعا اگر موقع خوندن این جمله، ذره‌ای ترسیدی، ذره‌ای به خودت شک کردی، آب دستته بذار زمین و برو رو خودباوری‌ت کار کن. یه جوری که کل دنیا هم جمع شد و سعی کرد بهت ثابت کنه نمی‌تونی سر سوزنی به خودت شک نکنی.

صادقانه به خودت بگو واکنش اولیه‌ات به این پست بیشتر شبیه کدوم حالت بود؟ مهمه چون اگر حرف و باور دیگران بتونه مسیرت و عوض کنه پس مالک زندگی تو اونان نه خودت :)))))

میخوام اینا اینجا باشه و آب دستمه بذارم زمین....

• زبان رو ادامه میدادم. (تا سطح advanced پیش رفته بودم 😭)
• برنامه نویسی رو شروع می‌کردم.
• کتاب‌خوانی رو مثل قبلاً با برنامه ادامه میدادم.

من عاشققق کتاب و برنامه های کتابی بودم و هستم.
کتاب ها رو بر اساس نویسنده، کشور پ تاریخ ها لیست می‌کردم.
ادبیات روسیه رو شاید با پوشکین شروع می‌کردم و با تولستوی ادامه میدادم.
سعی میکردم آلبرکامو رو بخونم و درک کنم.
کتاب فلسفه ای که شروع کرده بودم رو تموم میکردم و فکر کردم رو تمرین می‌کردم.
کتاب اروین ویالون رو شروع می‌کردم چون همیشههههه دوست داشتم توی رواشناسی حتی شده خیلی کم یه چیزایی سردبیارم.

هر شب به خودش می‌گفت فردا دیگر طاقتش تمام می‌شود. امّا فردا که می‌آمد باز زندگی جریان داشت.

صادق هدایت تو کتاب "بوف کور" خیلی خوب نوشته که :
افسوس که تمام روابط انسانی نیاز به نوعی نقاب دارد‌.
و تنهایی آخرین گریزگاهِ انسان های صادق است.

اینو یادت باشه؛گذشته تو سَرِته، آینده تو دَستاتِ.

فصل ها همیشه برای من یادآور گذر زمان بوده اند. من از پشت پنجره‌ی اتاق زمان را با نگاه کردن به برگ های بوته کوچک حیاط درک میکنم. گاهی احساس می‌کنم می‌کنم زمان متوقف شده و میله های زمان بین من و بوته کوچک فرسنگ ها فاصله انداخته‌ است؛ اما با نگاه کردن به برگ ها بار دیگر زمان را در رگ هایم احساس می‌کنم. فصل ها با من حرف می‌زنند، زمستان اما امسال در سکوت مهیبی غرق شده بود و فریادی خون‌آلود سر میداد . زمستان امسال هرگز به پایات نرسید. شکوفه های قرمز بوته کوچک جان های از دست رفته را یادآور می‌شود و گرمای تابستان تشنگی مرد را و پاییز نیمکت های خالی را با انگشت اشاره نشان می‌دهد. زمستان هرگز به پایان نرسید.
بوته کوچک من دوباره سبز شده است؛ اما من دیگر به بهار نمی‌اندیشم. من سردم است. فصل ها به من میگویند زندگی جاریست و تغییر همیشه سخت و گاه زیباست؛ اما من اینجا گیر افتادم و تنها به زمستان می‌اندیشم.

- یادداشت های بهاری
#wings_note

از ۷ تا تست مسائل ۵ تاشو غلط زدم.
تحلیل کردم. پس میریم دوباره تست بزنیم.

بین پیروزی های بقیه شکست هامو نشون میدم . چون می‌دونم شاید تو توی اتاق نشستی و داری فکر می‌کنی من ضعیفم همه قوی پس نمی‌تونم.
باشه تو ضعیفی ولی نه تنهایی نه ناتوان. منم مثل توهم. ادامه میدیم!
ولی اگر ادامه ندی اونموقع هم تنهایی هم ناتوان.

امروز رکورد خودم رو زدم. شاید زیاد نباشه ولی من توی نبرد با من برد.
اولین ۹۲ تست زندگیم. 💗

یادگاری بمونه از امروز. 🎀

وای چه خفن منم هفته دیگه از لین چک لیست ها درست کنمم. ثنبدثنبدینیخن 🥹💗🪽

گسسته ادامه دارد!!!

امروز فقط باید گسسته بخونم. چون این هفته همه برنامم انجام شد به جز گسسته 😭
(باید درس ۲ و یکم از درس ۳ فصل ۱ رو تموم کنم که میشه ۳ جلسه 🥸)