اینجوری رمز آلود به نظر میای:

-آروم و شمره صحبت کن
-با اعتماد به نفس باش
-مثله ی شاهزاده راه برو همون اندازه قدرتمندو با وقار
-لبخند بزن اما به اندازه
-به تیپو استایلت فوق العاده اهمیت بده
-از ادکلنایی استفاده کن که هر کسی بودجشو نداره استفاده کنه (بوی خوب همه چیزه)
-به هیچ کس اعتماد نکن چون بر علیهت بعد ها از اعتمادت استفاده میکنن
-همیشه خودت تو اولویت باش (آدمایی که خودشون رو تو اولویت میزارن همیشه کاریزما ترین شناخته میشن)

شاید بتوان گفت آخر روان‌درمانی این است که آدم برود آن کاری که دوست دارد را انجام دهد.
اینکه دیگر قرار نیست همهٔ حواست به این و آن باشد و ببینی چه می‌شود، کسی خوشش می‌آید یا نه

محدودیت‌ها و ضعف‌هایت را می‌پذیری؛ اگر نقصی داری خودت را محکوم نمی‌کنی و  خودزنی و سرزنش را کنار می‌گذاری و همه‌اش‌ چشمت به دیگری نیست که او چکار می‌کند و من چرا آن کار را نکردم.

اینکه همهٔ کارهایی که می‌کنم به انتخاب خودم هست و فردا هم می‌توانم انتخاب دیگری داشته باشم.
_وحید اکبری

گروه چت :

https://t.me/+cZndd8sYUts3NWM0

تعیین مرزها فراتر از یه انتخابه، اون‌ها ضرورتی برای "خودمراقبتی" هستن...
وقتی شروع به مرزگذاری می‌کنید، فقط محدودیت ایجاد نمی‌کنید بلکه شما در حال پرورش احترام به خودتون هستید! این تغییر ممکنه برای همه قابل درک نباشه، اما برای سلامت روان شما واجبه.
اشکالی نداره اگه همه موافق نباشن، اونچه مهمه سلامت روان و آرامش درون شماست.
از نظر روانشناسی، حدومرزها به شما کمک می‌کنن تا مشخص کنید چه کسی هستید و برای چه چیزهایی ارزش قائلین؟!..
این‌ها پُلی بین نیازهای شما و خواسته‌های دنیا هستن
یادتون نره !
تعیین مرزها یک سفر مداومه، نه یک رویداد یک باره!
هرروز این فرصت رو دارین که طبق ارزش‌هاتون اون‌ها رو تمرین و تقویت کنید.

دیدی چقد یه مادر نگران بچشه؟ دقیقا همونقدر من نگرانِ توام. نگران آدمایی که دورتن و سعی میکنن حالتو بد کنن، نگران وقتایی که میگی خوبم ولی از تک تک حرفات خستگی معلومه، نگران شبایی که تنهایی رانندگی میکنی و حواست به گوشیته،من مادرت نیستم ولی به همون اندازه نگرانتم.

دستشو گرفتم بردم پیش خدا گفتم من فقط اینو میخوام گفت این نه بهتر از اینو برات گذاشتم کنار ، پامو کوبیدم زمین گفتم نه همینو میخوام خدا خم شد آروم تو گوشم گفت اخه این از من قول یکی دیگه رو گرفته :)

‏یکی از غم انگیزه ترین جمله ها بی شک جمله ایه که هاروکی موراکامی تو رمانش کافکا درکرانه نوشته و اون اینه:
باید بپذیری که برخی افراد برای همیشه در قلبت جا خواهند داشت بدون اینکه جایی در زندگیت داشته باشند.

ارتباطش رو با دختره قطع کرده بود. ازش پرسیدم چرا؟ گفت دختر خوبی بود ولی شدید نیاز به مراقبت داشت.هر حرفی بهش برمی خورد. سر هر بحثی میزد زیر گریه، کاراشو من باید پیگیری می کردم. با اینکه تیپ و قیافه و هیکلش رو پسندیده بودم، اما مدام دغدغه داشت که نکنه خوشگل نیست. یکی دو بارم که گفتم باید یذره جدی تر راجع به رابطه مون حرف بزنیم، هول میکرد و به هم میریخت و خواهش تمنا میکرد تموم نکنم باهاش. اصلا خلوت و تنهایی براش تعریف نشده بود. مدام باید با من در ارتباط می بود. رابطه براش بخشی از زندگی نبود. همه ی زندگی بود! یعنی هدف و برنامه نداشت اصلا. گفتم: ولی فکر کنم دوستش داشتی! گفت دختری که ضعیفه بعد یه مدت از چشمت میفته. چون احساس امنیت نمی کنی کنارش. سکوت کردم. نمی دونستم چی بگم.

روانشناسی میگه :
کسی که برای چیزهای کوچک گریه میکند بی گناه است و قلب پاکی دارد
اگر کسی سر مسائل احمقانه و کوچک عصبانی شود ؛
"به عشق بیشتری نیاز دارد"

من همون ادمیم که حاضره تموم دنیا رو با تو دوچرخه سواری کنه تا فقط داستان های بیشتریو از تو بشنوه! من همونیم که وقتی از پیش تو برمیگرده دلش نمیاد لباساشو عوض کنه صرفا چون بوی دست های تو رو میده، و فقط چون تونسته لبخند شیرینِ تو رو از لای اون همه اخمای مردونه‌ت بیرون بکشه؛ حس کرده متفاوت ترینه منی که خودمم یادم میره گاهی؛ برای تو هوا سرده، لباس گرم یادت نره شدم! میدونی اینا چی رو ثابت میکنه؟ که بیشتر از خودم به تو فکر میکنم. اینا نشونه ی همون ارمغان جانسوزه، عشق.

ببخشید که گاهی اوقات ناخواسته باعث ناراحتیت میشم. اخه خیلی روت حساسم و همه ی تو فقط و فقط مال منه. نمیدونم چجوری حس خوبمو بهت توصیف کنم، فقط میتونم بگم اگه یه روز قرار باشه داستان زندگیمو بنویسم از اونجایی شروع میکنم که تو اومدی تو زندگیم و با اومدنت دنیامو تغییر دادی.
از اون روزی که دلمو به چشای قشنگت باختم.
من تو را نه تنها دوس خواهم داشت بلکه عاشقانه خواهم پرستید آنگونه که هیچ بنده ای معبود خود را نپرستیده.
بمونی برام نفسم دوستت دارم.

روز اولی که باهات اشنا شدم، عاشق زیبایی‌ت شدم و بعدش به این پی بردم که روحت حتی از ظاهرت هم زیباتره. عاشق چشم‌هات شدم و بعد دنیای رنگ و وارنگ پشتش رو کشف کردم. عاشق سخت‌کوشی‌ت شدم و بعد اینده‌ای که داری براش تلاش می‌کنی رو دیدم. عاشق حرف زدنت شدم و بعد غرق افکار و رویاهای قشنگت شدم. عاشق خوش قول بودنت شدم و بعد دیدم که چقدر برای عملی کردنش از جون مایه می‌ذاری. عاشق قلب پاکت شدم و بعد فهمیدم که چقدر به عشق و مراقبت احتیاج داره.

مردِ مغرور دوست داشتنی ام!
این زمستان،
این سوزِ دلچسب
و این هوای نوبرانه
تنها کنار تو با یک فنجان چای گرم میچسبد!
که بنشینیم کنار شومینه...
و از پشت پنجره هوای زمستان را تماشا کنیم...
تو برایم مولانا بخوانی
"ای که در باغ رخش ره بردی
گل تازه به زمستان بستان"
من وجودم لبریز شود از تو...
آسمان ذوق کند...
برف ببارد..
ما بوسه بکاریم ..
و دنیا بالای سقفِ خانه ای
که آدم هایش ماییم
آهنگ عشق بنوازد
ما برقصیم ...
و یکی شویم
در آغوش هم!

اگه يكيو داريد كه شب تا دير موقع باهاش چت ميكنيد و صبح با چشمايي نيمه باز اولين اكانتيه كه چك ميكنيد تا پيامشو جواب بديد و هميشه موقع چت كردن باهاش نيشتون بازه
قدرشو بدونید :)
اگه بهش محبت نکنید یکی دیگه میکنه .

.
تو قوی ترین نقطه ی احساساتمی
همون جایی که فکر میکنم بیشتر از این
حدی وجود نداره
که بخوام کسیو دوست داشته باشم
تو همیشه منو بیشتر از خودم بلد بودی
انگاری که خدا موقع آفریدنت
منو نشونده بغل دستشو گفته بگو ببینم
چیکار کنم که بتونه دلتو ببره؟!
خلاصه که مال خودمی
به هیچکسم نمیدمت ، حتی خودت
الکی که نیست :))) دلمو صاحب شديا! 😍❤️‍🔥