تو نامه‌های آلبر کامو و ماریا کاسرس یه بار یکی به اون یکی می‌گه: «فراموش نکن که آدمی در این جهان است که همیشه و هر لحظه می‌توانی پیش او برگردی»
این داشتن کسی که بشه تحت هر شرایطی بهش برگشت غنیمته. یه وقتایی می‌شه تفاوت بین زنده‌بودن و مردن.

.

واقعا واسم سوالِ که چرا جزتو هیشکی نیست بهش فکر کنم!
چرا انقدر هیشکی به پات نمیرسه؟؟!!

‏استفاده‌ی روزمره از اینستاگرام یعنی مبتلا بودن به ذهن شلوغ، کمبود اعتماد به نفس، احساس عقب افتادگی، مشکل در تمرکز، سطحی بودن، اختلال در مدیریت زمان، پایین اومدن سطح طنز، تعامل با هول جماعت، استرس و اضطراب، زوال عقل و افسردگی.

هر اشتباهی که تو زندگیت کردی؛ به احتمال زیاد در اون لحظه بهترین کاری بوده که میتونستی انجامش بدی.
هر انتخابی که تو زندگیت کردی؛ به احتمال زیاد بهترین تصمیمی بوده که میتونستی انتخابش کنی.
هر راهی که تو زندگیت رفتی؛به احتمال زیاد بهترین راهی بوده که میتونستی ازش عبور کنی.
و هر حسی که داشتی؛ به احتمال زیاد قوی ترین چیزی بوده که قلبت بهش باور داشته.
پس لطفا حسرت هیچی رو تو گذشته نخور! تو اون لحظه بهترینِ خودت بودی..! همین!

نوشته‌ای برای خودم؛
هیچ‌کس ارزش استرس بیش از حد رو نداره، ادامه بده، آدم ها را پشت سرت رها کن و خودت را پیدا کن، جهان برای توست!

گروه چت :

https://t.me/+cZndd8sYUts3NWM0

غیرت معنیش این نیست که بگی چطوری لباس بپوش، فلان جا نرو، یا با فلانی حرف نزن. غیرت یعنی تنهاش نذاری، حمایتش کنی، بهش کمک کنی به خواسته‌هاش برسه، وقتی زمین خورد دستشو بگیری، وقتی تنهاست تو کنارش باشی. اصلا تفسیر درست غیرت یعنی اجازه ندی کسی اذیتش کنه! حتی خودت..

اینجوری رمز آلود به نظر میای:

-آروم و شمره صحبت کن
-با اعتماد به نفس باش
-مثله ی شاهزاده راه برو همون اندازه قدرتمندو با وقار
-لبخند بزن اما به اندازه
-به تیپو استایلت فوق العاده اهمیت بده
-از ادکلنایی استفاده کن که هر کسی بودجشو نداره استفاده کنه (بوی خوب همه چیزه)
-به هیچ کس اعتماد نکن چون بر علیهت بعد ها از اعتمادت استفاده میکنن
-همیشه خودت تو اولویت باش (آدمایی که خودشون رو تو اولویت میزارن همیشه کاریزما ترین شناخته میشن)

شاید بتوان گفت آخر روان‌درمانی این است که آدم برود آن کاری که دوست دارد را انجام دهد.
اینکه دیگر قرار نیست همهٔ حواست به این و آن باشد و ببینی چه می‌شود، کسی خوشش می‌آید یا نه

محدودیت‌ها و ضعف‌هایت را می‌پذیری؛ اگر نقصی داری خودت را محکوم نمی‌کنی و  خودزنی و سرزنش را کنار می‌گذاری و همه‌اش‌ چشمت به دیگری نیست که او چکار می‌کند و من چرا آن کار را نکردم.

اینکه همهٔ کارهایی که می‌کنم به انتخاب خودم هست و فردا هم می‌توانم انتخاب دیگری داشته باشم.
_وحید اکبری

گروه چت :

https://t.me/+cZndd8sYUts3NWM0

تعیین مرزها فراتر از یه انتخابه، اون‌ها ضرورتی برای "خودمراقبتی" هستن...
وقتی شروع به مرزگذاری می‌کنید، فقط محدودیت ایجاد نمی‌کنید بلکه شما در حال پرورش احترام به خودتون هستید! این تغییر ممکنه برای همه قابل درک نباشه، اما برای سلامت روان شما واجبه.
اشکالی نداره اگه همه موافق نباشن، اونچه مهمه سلامت روان و آرامش درون شماست.
از نظر روانشناسی، حدومرزها به شما کمک می‌کنن تا مشخص کنید چه کسی هستید و برای چه چیزهایی ارزش قائلین؟!..
این‌ها پُلی بین نیازهای شما و خواسته‌های دنیا هستن
یادتون نره !
تعیین مرزها یک سفر مداومه، نه یک رویداد یک باره!
هرروز این فرصت رو دارین که طبق ارزش‌هاتون اون‌ها رو تمرین و تقویت کنید.

دیدی چقد یه مادر نگران بچشه؟ دقیقا همونقدر من نگرانِ توام. نگران آدمایی که دورتن و سعی میکنن حالتو بد کنن، نگران وقتایی که میگی خوبم ولی از تک تک حرفات خستگی معلومه، نگران شبایی که تنهایی رانندگی میکنی و حواست به گوشیته،من مادرت نیستم ولی به همون اندازه نگرانتم.

دستشو گرفتم بردم پیش خدا گفتم من فقط اینو میخوام گفت این نه بهتر از اینو برات گذاشتم کنار ، پامو کوبیدم زمین گفتم نه همینو میخوام خدا خم شد آروم تو گوشم گفت اخه این از من قول یکی دیگه رو گرفته :)

‏یکی از غم انگیزه ترین جمله ها بی شک جمله ایه که هاروکی موراکامی تو رمانش کافکا درکرانه نوشته و اون اینه:
باید بپذیری که برخی افراد برای همیشه در قلبت جا خواهند داشت بدون اینکه جایی در زندگیت داشته باشند.

ارتباطش رو با دختره قطع کرده بود. ازش پرسیدم چرا؟ گفت دختر خوبی بود ولی شدید نیاز به مراقبت داشت.هر حرفی بهش برمی خورد. سر هر بحثی میزد زیر گریه، کاراشو من باید پیگیری می کردم. با اینکه تیپ و قیافه و هیکلش رو پسندیده بودم، اما مدام دغدغه داشت که نکنه خوشگل نیست. یکی دو بارم که گفتم باید یذره جدی تر راجع به رابطه مون حرف بزنیم، هول میکرد و به هم میریخت و خواهش تمنا میکرد تموم نکنم باهاش. اصلا خلوت و تنهایی براش تعریف نشده بود. مدام باید با من در ارتباط می بود. رابطه براش بخشی از زندگی نبود. همه ی زندگی بود! یعنی هدف و برنامه نداشت اصلا. گفتم: ولی فکر کنم دوستش داشتی! گفت دختری که ضعیفه بعد یه مدت از چشمت میفته. چون احساس امنیت نمی کنی کنارش. سکوت کردم. نمی دونستم چی بگم.