یه جوری همه چیو تموم میکنن
انگار نه انگار که خود خودشون بودن که شروع کردن
یه جوری از خودشون بدی به یادگار میزارن، انگار نه انگار که خاطرات شیرین برات ساختن .
یه جوری در اخر حرف میزنن که مات و مبهوت میمونی و میگی
همین ادم بود که فک کردم با بقیه فرق میکنه ... ؟
یه جوری کاخ ارزوهاتو پایین میارن که انگار ، دونه به دونه ، خشت های این قصرو خودت تنهایی چیده بودی

.

واقعیت اینه که هیچکس هیچوقت نمیدونه و نمیفهمه توی دلت چی میگذره دلتنگ میشی دل‌ مرده میشی گریه میکنی داغون میشی احساس تنهایی میکنی غذا نمیخوری بیرون نمیری علاقه‌ات به زندگی رو از دست میدی اما دم نمیزنی فردا صبح بیدار میشی و باز لبخند میزنی و به زندگی ادامه میدی این داستان زندگیه بالا و پایین مجبوری زندگی کنی مجبوری بسازی مجبوری نق‌ نزنی و به همه بگی " حالم خوبه " .

.

میدونی بیشترین شناخت از اطرافیانت رو
‏کی پیدا میکنی ؟!
‏ زمانی که روی مود خوبی نیستی
‏و بیشتر از همیشه به مراقب و توجه نیاز داری !
‏رفتار و برخوردی که اون زمان با تو دارند نشون میده
‏در واقعیت چقد براشون مهم هستی و ارزش داری

.

من قدیم میگفت:
کسی حق نداره حتی نزدیک کسی که من دوسش دارم بشه.
ولی من جدید اعتقاد داره به اینکه:
هیچکس مال من نیست و نیازی نیست نگران آدمایی که بهش نزدیک میشن باشم، چون اگه ذره ای اونارو به من ترجیح بده نیازی نیست تو زندگیم بمونه.

دوستان عاقل تر که میشید دیگه اینجوری تو رابطتتون فکر می‌کنید که:
"به جهنم که دوسم داری وقتی بلد نیستی باید چجوری باهام رفتار کنی و احترام بزاری."


.

‌
عمرت رو داری هدر میدی اگر:

- نگران حرف مردمی
- هنوز منتظر معجزه ای
- دائما از اوضاع شکایت میکنی
- خودت رو با بقیه مقایسه میکنی
- اشتباهاتت رو تکرار میکنی
- هدف هات رو مکتوب نکردی



.

حکمت شادان در باب سخت نگرفتن به خود و اوضاع حرف جالبی زده؛ میگه:

«من آنگاه که از جستجو خسته شدم، یافتن را فرا گرفتم. و زمانی که بادی مخالف وزیدن گرفت، با بادبان‌های خویش به پیش راندم.»

براتون از این رابطه ها آرزو می کنم که جفتتون مطمئنید بدون هم دیگه نمی تونید زندگی کنید، ولی ایمان دارید که هیچ کدومتون قرار نیست از وابستگی طرف مقابل سوء استفاده کنه.

فاجعه یعنی رابطه‌ی یک طرفه، یعنی تو عاشقش باشی و با همه جون و دل دوستش داشته باشی ولی واسه اون بیشتر از یک دوست معمولی نباشی. درمان فاجعه چیه؟ درمانش دوری و فراموشیه.

‌
عمرت رو داری هدر میدی اگر:

- نگران حرف مردمی
- هنوز منتظر معجزه ای
- دائما از اوضاع شکایت میکنی
- خودت رو با بقیه مقایسه میکنی
- اشتباهاتت رو تکرار میکنی
- هدف هات رو مکتوب نکردی



.

میدونی چیه حالم خوبه اما تو یه حالت
خنثی به سر میبرم نه خوشحالم
نه ناراحت، افسرده هم نیستم اما دلم
گرفته و کلافه ام، نمیدونم به کی یا چی
فک کنم تا آروم بشم حتی نمیتونم
حالمو توضیح بدم خنثی ام اما به
اندازه‌ی تموم دنیا فکرم درگیره
من حالِ این روزامو دوس ندارم..

یک سکانس تویِ فیلم پل چوبی هست
که بهرام رادان میگه:
"روزی که فکر کردی یکی رو از ته دل
دوست داری ولش نکن، ممکنه دوباره
تکرار نشه، آدم وقتی تو سن‌ و سال توئه
فکر می‌کنه همیشه براش پیش میاد باید
ده پونزده‌ سال بگذره که بفهمی همون
یه بار بوده که حالت با چیز دیگه‌ای خوب
نمی‌شه، عشق یعنی حالت خوب باشه."

‏مودی بودن واقعا بدترین ویژگی یه آدم میتونه باشه همه چی خوبه و روز خوبی داشتی یهو حالت بد میشه پشمات میریزه و اصلا هم نمیتونی خودتو خوب کنی اون لحظه و حالتو برگردونی به قبل.

خدا دوتا عقیق مشکی از تاجش چیده و گذاشته جای چشمای تو
تو خودت بهشتی، قلبت عسله و روحت از غبار کهکشان های راه دوره بگو ببینم، دیگه تو دلت چیا داری؟ میخوام بدونی که تو بلبشوی این دنیا تو امن ترین نقطه‌ی زندگیِ منی
مهم نیست کجا باشی من تو رو همیشه کنار خودم دارمت حتی اگه نبینمت! مرسی که هستی در برابر بودنت ناچیزه اما جدا، عمیقاً و شدیداً مرسی که هستی.

به اندازه ی کل پرنده هایی که تو اسمونا پرواز میکنن، به اندازه ی دکمه ی تموم لباسات، به اندازه ی تموم چراغایی که تو شهر روشنه به اندازه ی تموم تیربرقای کوچه پس کوچه ها، به اندازه ی برگ تموم درختای دنیا، به اندازه ی، تموم دفعه هایی که لبخند زدی، به اندازه ی کل نقطه های کتابت، به اندازه ی پنجره های تموم خونه های این شهر به اندازه ی تمومِ موجای دریا دوسِت دارم.

هیچ میدونستی بید مجنون جلوی پریشونی پیچک موهای تو کم میاره دلبر؟ هیچ میدونستی با هر بار بوسه زدنا روی در و دیوار دل من غنچه های یاقوتی سرخ میپرورونی؟ تو شیرین ترین لایه ی پنهون قلب منی؛ شاعرانه ترین بخش وجودم، روشنی پر عطش چشم های من اشتیاق بخش ترین عامل سینه ی من تو بهترین بازتاب ممکن از روح قشنگ و محکمتی تویی که بودنت زندگی بخش ترین دلیل منه؛ بهشت زمینی من، زاد روزت مبارک.

اون درست وقتی که حس می کردم دوست داشتنی نیستم، بهم عشقی از جنس نقره و بابونه های سفید داد و این شیرینیِ حس "متعلق به کسی بودن" تا مدت ها زیر زبونم و از همه مهم تر وسط قلبم جا خوش کرده بود. توی این دنیا من هرچقدرم که بد شانسی اورده باشم به جاش توی داشتن تو خوش شانس ترین بودم و همین برای ذوب کردن کیلو کیلو شکلات درخت عشق توی قلبم کافیه. بودن کنارت و نخواستنت مثل انتظار پریدن توی دل اب و خیس نشدنه!
عاشقانه ترین داستان من تا همیشه ادامه داشته باش.