سه جا هیچ‌وقت بهش پیام نده:

ـ زمانی که تظاهر می‌کنه سرش شلوغه، در حالی که وقتشو با دیگران می‌گذرونه.
ـ زمانی که باهات سرد برخورد می‌کنه، در حالی که با بقیه اصلا این‌طور نیست.
ـ زمانی که برای جواب دادن به یه پیام ساده ساعت‌ها یا حتی روزها معطلت می‌کنه، ولی جواب دیگرانو خیلی سریع میده.

‏همین من که پیامت تا میاد بازش می‌کنم، همین من که درجا جوابتو میدم، همین من که تا زنگ می‌زنی می‌پرم، تا چیزی می‌خوای میدوئم، آره همین من، اگه اونی که محل سگ بهت میده رو ترجیح دادی به اونی که دوستت داره، همین من! نیست میشم. میذارمت کنار. اون‌وقت دردت میاد. کاری‌ام از دستت برنمیاد.

کاش می‌شد قبل از خداحافظی این جمله‌ی هرتا مولر رو برای اون شخص فرستاد؛ میگه:

‏«جا نگذارید!
هر چه را که روزی می‌آورید را
با خودتان ببرید‌
وقتی که می‌روید
دیگر به خواب و خاطره‌‌‌ی آدم برنگردید.»

‌
آنقَدَر بی تو در این شهر خرابم که نگو
آنقَدَر دوری تو داده عذابم که نگو
دوست دارم همه‌ی فاصله‌ها کم بشود
توی آغوش تو آنقدر بخوابم که نگو

آدمیزاد سختِشه که بگه 'به مَن توجه کن'. برایِ همین قیل و قال راه میندازه، عصَبی میشه، داد میزنه، قهر میکنه، با خودِش و زَمین و زمان لَج میکنه، برایِ اینکه به چِشم بیاد، برایِ اینکه دیده شه...
تو فقط میبینی که چِشماشو میبَنده و داد میزنه و هیچی نِمیشنوه؛ اون داره میپَره و دستاشو تِکون میده و میگه 'هی، من اینجام، ببین مَنو!'
داره میگه 'به من توجه کن”
و میدونی چقَدر درموندَست این

ما بین افراد حسود با چهره‌های صمیمی زندگی می‌کنیم؛ هر کسی دوست شما نیست.
پس به هر کسی هر حرفی رو نزنید، هر چیزیو تعریف نکنید، همه جرئیات زندگیتون رو به اشتراک نذارید، روابط عاطفیتون رو برای هر کسی شرح ندید...
شما نمی‌دونید، اما بعضیا از شکست‌های شما خوشحال میشن.

می‌دونید؟ آدمیزاد باید بالاخره دلش به یه چیزی خوش باشه.
باید یه نوری ببینه ته این تونل. ته این تاریکی.
اگه نتونه یه روزنه‌ای پیدا کنه،
قلبش نمی‌کشه.
کم میاره.
می‌افته.
«انا حملنا الحزن اعواما، و ما طلع الصباح».
ما غم را، سالها، با خود کشیدیم، اما صبح نیامد...

تو شیراز ما نَمی‌گیم:
"فِلونی عاشق شده" یا "نَمدونم چی چی رو بِسانی کراش زده"
می‌گیم: "فِلونی دِلِش سُریده"

یه جا خوندم نوشته بود:
"توان انسان برای جنگیدن
توی زندگی محدوده؛
بیشتر از اونکه
مهم باشه بدونی چطور بجنگی
مهم اینه که تشخیص بدی
کدوم میدون محل مبارزه تو نیست
و ازش خارج شی
اینجوری کمتر احساس شکست
و بازنده بودن داری."

‏شاید خیلی بهتر از من باشه،
خیلی زیباتر از من،
خیلی مهربون تر از من،
ولی هیچ جای دنیا هیچ کسی اندازه‌ی من وقتی غم داری بغض نمی‌کنه،
هیچ کس مثل من با فکر نبودن تو اشکاش سرازیر نمیشه،
هیچ کس مثل من نگرانِ دیر شدن تایم غذات نمیشه،
هیچ کس مثل من غصه نمی‌خوره که چرا کم می‌خوابی،
هیچ کس مثل من وقتی دورش شلوغه هر لحظه به تو فکر نمیکنه.
«هیچکس تو رو مثل من دوست نداره و میخوام بدونی من همیشه کنارتم...»

وقتی یه نفر برای من تموم میشه، نه بلاک میشه و نه انفالو میشه و نه استوری های تیکه دار رو از سمت من میبینه؛
فقط و فقط از چشمم میوفته، دیگه حتی اگه پیام بده زنگ بزنه یا اتفاقی جایی ببینمش یا هرچی، هیچوقت نمیتونه برگرده به جایی که باید باشه !
ب همین سادگی.

من حسود نیستم‌؛
ولی تو لطفاً با هرکسی گرم نگیر.
من حسود نیستم‌؛
ولی لقبی که برای من گذاشتیو برای یکی دیگه نذار.
من حسود نیستم؛
ولی جوری که با من حرف میزنی با اونا حرف نزن.
من حسود نیستم؛
ولی بدون حضور منم تو جشن هاشون نباش.
من حسود نیستم؛
ولی لطفا وقتی ازش بدم میاد جلوی من حرفشو نزن.
من حسود نیستم.
فقط احساس میکنم اینا یه چیز عادیه و‌ تو وجود هر آدم دیگه ایم هست.
-شقایق.

ولی به نظرم هیشکی دیگه مثل محمود درویش دلتنگی رو قشنگ توصیف نمی کنه:
“قطعه‌ ای از من كنار توست؛
و قطعه‌‌ ای كنار خودم.
و قطعاتم دلتنگ یکدیگرند،
می‌شود بیایی؟”

زندگی کوتاهتر از اینکه
بخوای با فکر اینکه،مردم دربارت چه فکری میکنن،سرگردون باشی...
تمام کارهایی که توی دنیا میکنی،
مربوط به تو و خدای توعه...
نگران حرف های پشت سرت نباش،
آینده پیش روت فرصت نگاه کردن
به عقب را نداره...
بجنگ و دست از مبارزه برندار...
اگه حرف پشت سرت بود،یعنی موفقی
اگه دوستت،دشمنت شد،یعنی به پیروزی نزدیکی...
با قضاوت این جماعت نه کسی مومن واقعی شده نه دزد سابقه دار!
زمان خودِ حقیقی آدم‌ها رو نشون میده
نه،حرف ها....
-فرنوش‌همتی

دوستت دارم، و اگر تو را از دست بدهم چیزهای زیادی در من ویران خواهد شد، و می‌دانم که غبار روزها بر زخم خواهد نشست امّا به همان اندازه هم می‌دانم که مانند سایر زخم‌های تنم خواهد بود: هربار که باد بر آن‌ها بوزد ملتهب می‌شوند.
-غسان کنفانی

آدمیزاد سختِشه که بگه 'به مَن توجه کن'. برایِ همین قیل و قال راه میندازه، عصَبی میشه، داد میزنه، قهر میکنه، با خودِش و زَمین و زمان لَج میکنه، برایِ اینکه به چِشم بیاد، برایِ اینکه دیده شه...
تو فقط میبینی که چِشماشو میبَنده و داد میزنه و هیچی نِمیشنوه؛ اون داره میپَره و دستاشو تِکون میده و میگه 'هی، من اینجام، ببین مَنو!'
داره میگه 'به من توجه کن”
و میدونی چقَدر درموندَست این