ولی بعضیاتون باید یه آدم لاشی به پستتون بخوره تا قدر آدمای خوب زندگیتونو بدونین.

دیدین وقتی از یکی خوش‌تون میاد قلب‌تون تندتر می‌زنه، بدن‌تون گرم‌تر می‌شه و یه حس قلقلک زیرپوستی خوشایندی توی تن‌تون میپیچه؟ پزشک‌ها میگن این‌ها علائم خروج عقل از بدنه :)

‏من بسيار آدم " عه ديگه باهام حرف نزد لابد ديگه نميخواد باهام در ارتباط باشه پس منم ديگه پيگيرى نميكنم" اى هستم.

این رابطه قرار نیست آسون باشه
یه وقتایی هست که حوصله‌ت رو سر می‌برم،
بهم شک میکنی، بی‌اعتماد میشی یا ازم زده میشی
یه وقتاییم هست که دلم نمیخواد باهات حرف بزنم
یه سری دعواهای رو مخ قراره اتفاق بیوفته
ولی در آخر، همش به این ختم میشه که
یه قلب نمیخواد بیخیال اون یکی بشه،
همش به اون پیوند بینمون ربط پیدا میکنه
که ما رو به هم دیگه پیوند میزنه..

این بغل کردنم واقعا پدیده‌ی عجبیه!
دوان دوان دست هایت را حلقه میکنی به دور یک موجود زنده‌ی دیگر
و برای چند لحظه هم که شده آرزو می‌کنی زمان هیچ وقت جلو نمی‌رفت…

عشق دو طرفه، دوست داشتن دوطرفه، چقدر خوبه! ۵۰ درصد من ۵۰ درصد تو. اینجوری کامل میشیم. آره خب اینو همه میدونن فقط این وسط یک چیز رو فراموش نکنیم. ما آدما حالمون یه روز خوبه، یه روز نیست. یه روز حوصله داریم، یه روز بی‌حوصله میشیم. وقتی می‌بینی من ۲۰ درصد هستم
تو ۸۰ درصد باش! اگه هم تو ۱۰ درصد شدی من سعی میکنم ۹۰ درصد باشم! اینجوری بازم ۱۰۰ میشیم. عشق همینه! یعنی اگه حالت خوبه واسه خودت ولی وقتی ناراحتی غممون نصف نصف.

تهش که چی؟
چی قراره بشه؟
چی میشه اگه ته همه ی این زجرا و درد کشیدنا شکوفه دادن نباشه؟
اگه یه روز خوب نیاد چی؟
اصلا اگه دیر بیاد و دیگه نباشیم که یه روز خوبو زندگی کنیم چی؟

پسری که روت کراش داره اینجوری رفتار میکنه :

۱- مسخرت می‌کنه و زیاد باهات شوخی می‌کنه ولی اون منظوری نداره .
۲- وقتی نگاهش می‌کنی و می‌خندی نگاهشو ازت برمیداره .
۳- هرموقع حواست نیست بهت نگاه می‌کنه و حواسش بهت هست .
۴- وقتی با پسرای دیگه حرف می‌زنی حسودی می‌کنه .
۵- برای بوسیدن پیشونیت و دستات پیش‌قدم می‌شه .
۶- وقتی داره حرف می‌زنه سعی می‌کنه تو رو بخندونه و لبخندتو ببینه... #روانشناسی 🌱

سه جا هیچ‌وقت بهش پیام نده:

ـ زمانی که تظاهر می‌کنه سرش شلوغه، در حالی که وقتشو با دیگران می‌گذرونه.
ـ زمانی که باهات سرد برخورد می‌کنه، در حالی که با بقیه اصلا این‌طور نیست.
ـ زمانی که برای جواب دادن به یه پیام ساده ساعت‌ها یا حتی روزها معطلت می‌کنه، ولی جواب دیگرانو خیلی سریع میده.

‏همین من که پیامت تا میاد بازش می‌کنم، همین من که درجا جوابتو میدم، همین من که تا زنگ می‌زنی می‌پرم، تا چیزی می‌خوای میدوئم، آره همین من، اگه اونی که محل سگ بهت میده رو ترجیح دادی به اونی که دوستت داره، همین من! نیست میشم. میذارمت کنار. اون‌وقت دردت میاد. کاری‌ام از دستت برنمیاد.

کاش می‌شد قبل از خداحافظی این جمله‌ی هرتا مولر رو برای اون شخص فرستاد؛ میگه:

‏«جا نگذارید!
هر چه را که روزی می‌آورید را
با خودتان ببرید‌
وقتی که می‌روید
دیگر به خواب و خاطره‌‌‌ی آدم برنگردید.»

‌
آنقَدَر بی تو در این شهر خرابم که نگو
آنقَدَر دوری تو داده عذابم که نگو
دوست دارم همه‌ی فاصله‌ها کم بشود
توی آغوش تو آنقدر بخوابم که نگو

آدمیزاد سختِشه که بگه 'به مَن توجه کن'. برایِ همین قیل و قال راه میندازه، عصَبی میشه، داد میزنه، قهر میکنه، با خودِش و زَمین و زمان لَج میکنه، برایِ اینکه به چِشم بیاد، برایِ اینکه دیده شه...
تو فقط میبینی که چِشماشو میبَنده و داد میزنه و هیچی نِمیشنوه؛ اون داره میپَره و دستاشو تِکون میده و میگه 'هی، من اینجام، ببین مَنو!'
داره میگه 'به من توجه کن”
و میدونی چقَدر درموندَست این

ما بین افراد حسود با چهره‌های صمیمی زندگی می‌کنیم؛ هر کسی دوست شما نیست.
پس به هر کسی هر حرفی رو نزنید، هر چیزیو تعریف نکنید، همه جرئیات زندگیتون رو به اشتراک نذارید، روابط عاطفیتون رو برای هر کسی شرح ندید...
شما نمی‌دونید، اما بعضیا از شکست‌های شما خوشحال میشن.

می‌دونید؟ آدمیزاد باید بالاخره دلش به یه چیزی خوش باشه.
باید یه نوری ببینه ته این تونل. ته این تاریکی.
اگه نتونه یه روزنه‌ای پیدا کنه،
قلبش نمی‌کشه.
کم میاره.
می‌افته.
«انا حملنا الحزن اعواما، و ما طلع الصباح».
ما غم را، سالها، با خود کشیدیم، اما صبح نیامد...

تو شیراز ما نَمی‌گیم:
"فِلونی عاشق شده" یا "نَمدونم چی چی رو بِسانی کراش زده"
می‌گیم: "فِلونی دِلِش سُریده"