به خودم اجازه میدم فردا هم افسرده، خاک بر سر و بی حوصله باشم.
از جمعه خودمو جمع و جور می‌کنم. واقعا.

کاش انقدر "جمعیتی که حضور پیدا کردن" رو نشون میدن، جمعیتی که حضور پیدا نکردن رو هم نشون می‌دادن!

بیاین بگین چه رشته ای دوست داشتین برید و به جاش مجبور شدین چه رشته ای برین؟

خودم دوست داشتم رشته‌ی مهندسی کامپیوتر برم و رفتم.

و الان دوست دارم ادبیات فارسی برم ولی خسته‌ام.

بچه‌ها، من امروز، بعد از یکماه جنگیدن با گرما و تابستون، با اعلام شکست خدمتتون رسیدم.
من اصلا نمی‌خوام تابستون رو بترکونم.
دیگه نمی‌خوام در تابستون آدمی موفق و خفن باشم.
حتی دیگه نمی‌خوام کلین‌گرل و خوشگل باشم.
فقط می‌خوام طاقت بیارم و ذوب نشم.
پاییز هم رژیم می‌گیرم. هم باشگاه می‌رم. هم پیانو تمرین می‌کنم. هم کلین گرل می‌شم و لباسای ناز می‌پوشم. فعلا منو با تی‌شرت های افشین و کاسه ای آیسد لاته تنها بذارین.

حتی آیسد لاته هم بهم وفا نکرد و شیرش فاسد بود.
مبارک تابستون فنا‌.

من وقتی ۱۷ سالم بود انقدر اسکل بودم که فکر می‌کردم با این پیشینه خانوادگی و وضعیت مملکت، می‌تونم پولدار ترین آدم دنیا بشم و جنگ ها رو بخرم. یعنی بگم چند می‌گیری بری خونتون؟ و پولشو بندازم جلوش و جنگ تموم بشه.
با وضعیت سیاسی-جغرافیایی الانِ مملکت، من خیلی تباه بودم. خیلی.

می‌خوام junk journaling رو شروع کنم ^^

از امروز روزی ۲ساعت برق قطع میشه.
مبارک تابستون فنا.

زنان ایرانی عزیزم، هیچوقت توی زندگیتون انقدر عاجزانه دنبال تایید و بالا رفتن از مرد‌ها نباشین که یادتون بره یک زن در خاورمیانه هستین.
و اگر زن‌های فمنیستِ قبلِ شما نبودن، الان مثل زنان افغانی باید گونی می‌پوشیدین و مثل زنان عرب ۶-۷ تا می‌زاییدین.
یادتون بمونه کیا شما رو رسوندن به جایی که هستین.
یادتون باشه کیا شما رو زنانی (نسبتا) آزاده و (قطعا) تحصیل کرده کردن.

تعداد لایک هاشو ببرین بالا ببینم چند نفریم.💅✨

امروز یه solo date دارم تا بالاخره این حنای لوس و بی‌حوصله رو رام کنم.

Part 1.

من حتی وقتی دارم استراحت می‌کنم هم باید یه کاری کنم =)

My summer vibe 🪼☁️✨

Part 2.
(به ناخنام توجه کنید)

ولی ناخن، تا ابد قرمز آلبالویی >>>>>
بعد که کارش تموم شد خیلی رنگشو دوست نداشتم ولی خیلی وقت بود می‌خواستم سبز رو هم امتحان کنم.

من هربار می‌رم کتاب‌فروشی، این زیبارو برمی‌دارم و یکمشو می‌خونم.
به امید روزی که بخرمش.✨📖

نمی‌دونی چقدر از ترک کردن آدم‌های نادرست زندگیم لذت می‌برم!

می‌دونی آدمای نادرست زندگی، یک زمانی آدم‌های امن و درستی بودن. داستان اینه که تو تغییر می‌کنی. اونا تغییر نمی‌کنن. یا تغییر می‌کنن اما در جهتی متفاوت.
اینجای داستان، تموم کردن اون رابطه جیگر می‌خواد. چون از اون به بعد، مسیرمون فقط میشه آسیب زدن به همدیگه.
در نهایت، هر بار که یک نفر رو ترک می‌کنم یا ترک می‌شم، به این فکر می‌کنم که یک روزی همه‌ی این آدم‌های درست زندگیم، تبدیل به آدم ناامنی میشن. فقط هم بحثِ زمان مطرحه تا حرفم ثابت بشه.

بریم تمرین کنیم.

ولی اونی که می‌گفت "جنگ نمی‌شود، مذاکره نمی‌کنیم." بایدم اولین نفری می‌بود که توی جنگ، تاوان مذاکره نکردن رو می‌داد.