ماریو بارگاس یوسا

او نه از قهرمانان نوشت و نه از قدیسان، بلکه از انسان هایی نوشت که میان قدرت، آزادی، عشق و شکست سرگردان اند.

خواندن زندگی را طولانی تر نمیکند بلکه عمیق ترش میکند و بهترین دروغی است که مارا به حقیقت نزدیک میکند.

#ادبیات #کتاب #ماریو_بارگاس_یوسا #چرا_ادبیات

از آن میترسم که این دنیای سایبرنیتیک، به رغم رفاه و قدرت و سطح بالای زندگی و دستاورد های علمی، یکسره، نامتمدن و بی بهره از روح باشد، جامعه ای از آدمک های کوکی که آزادی را فراموش کرده اند.

_ چرا ادبیات؟
ماریو بارگاس یوسا

#ادبیات #کتاب #ماریو_بارگاس_یوسا #چرا_ادبیات

بورخس همیشه از این پرسش که(فایده‌ی ادبیات چیست؟) برآشفته میشد.

او این پرسش را ابلهانه می‌شمرد و در پاسخ آن میگفت:(هیچکس نمی‌پرسد فایده ی آواز قناری و غروب زیبا چیست؟)
اگر این چیزهای زیبا وجود دارند و اگر به یمن وجود آنها، زندگی حتی در یک لحظه کمتر زشت و کمتر اندوهزا میشود، آیا جستجوی توجیه عملی برای آنها کوته فکری نیست؟

_ چرا ادبیات؟
ماریا بارگاس یوسا


#ادبیات #کتاب #ماریو_بارگاس_یوسا #چرا_ادبیات

ادبیات، عشق و تمنا و رابطه‌ی جنسی را عرصه‌ای برای آفرینش هنری کرده است.

در غیاب ادبیات، اروتیسم وجود نمیداشت. عشق و لذت و سرخوشی بی‌مایه میشد و از ظرافت و ژرفا و از آن گرمی و شوری که حاصل خیالپردازی ادبی است بی‌بهره میماند.

_ چرا ادبیات؟
ماریو بارگاس یوسا


#ادبیات #کتاب #ماریو_بارگاس_یوسا #چرا_ادبیات

براستی گزافه نیست اگر بگوییم آن زوجی که آثار گارسیلاسو، پترارک، گونگورا یا بودلر را خوانده‌اند، در قیاس با آدم‌های بی سوادی که سریال‌های بی‌مایه‌ی تلویزیونی آنان را بدل به موجوداتی ابله کرده، قدر لذت را بیشتر می‌دانند و بیشتر لذت میبرند.

در دنیایی بی سواد و بی بهره از ادبیات، عشق و تمنا چیزی متفاوت با آنچه مایه‌ی ارضای حیوانات میشود نخواهد بود و هرگز نمیتواند از حد ارضای غرایز بدوی فراتر برود.

_ چرا ادبیات؟
ماریا بارگاس یوسا


#ادبیات #کتاب #ماریو_بارگاس_یوسا #چرا_ادبیات

GHOST

وقتی مقدسات ات رو از معنا تهی کنی چی ازت میمونه؟

چیزایی که دوستشون داری رو مقدسشون میکنی و خودت به صلیب میکشی ...

#GHOST

خاطرات هرگز با سرعت واقعی زندگی حرکت نمی‌کنند...

آن‌ها آهسته تر، کش‌دار‌تر و غمگین ترند...

#GHOST

Virgin Black

این بند سوگواری فلسفی را به موسیقی تبدیل میکند و گفتگوی دردناک انسان با خدا از دل زخم هاییست که دیگر آرام شده اند.

و امید آخرین بازمانده ویرانیست...

#Virgin_Black

Mad Season

فصلی از زندگی است که انسان نمیتواند از تاریکی هایش فرار کند.
او غم را زمزمه میکند چون دیگر انرژی فریاد زدن ندارد و درمیان ویرانه های خودش به دنبال راه نجات می‌گردد.

#Mad_Season

Temper City

قلبم نشکسته است، فقط ذهنی دارم که بیش از حد بیدار است.
چیزی که مانع سقوطم میشود، همان چیزی است که اجازه پرواز کردن را هم از من می‌گیرد.

#Temper_City

Deep Purple
Soldier of Fortune

در چرخه ی بی پایانی گرفتار شده ام، در حرکتم، ولی درجا میزنم...
روحم بی خانمان است و سرنوشتم را به تقدیر سپرده ام.
به دنبال چیزی هستم که حتی اسمش را هم نمی‌دانم.

#Deep_Purple #Soldier_of_Fortune

#Deep_Purple #Soldier_of_Fortune

Blondshell

صدای نسل خسته ای که دیگر نمیخواهد تظاهر کند.
او نشان میدهد که رشد کردن همیشه زیبا نیست و حقیقت همیشه نجات دهنده نیست و رهایی از درد همیشه از فراموش کردن آغاز نمی‌شود.

#Blondshell

هنری چارلز بوکوفسکی

او شاعر انسان‌های شکست خورده بود.
یا تمام کسانی که زندگی آن طور که باید، با آنها
مهربان نبوده است.
از زشتی‌ها هراسی نداشت.
از شکست عشقی، تنهایی، فقر، مستی، حسادت و پوچی می‌نوشت.
معتقد بود که هنر نباید زندگی را بزک کند، بلکه باید آن را همانگونه که هست به تصویر بکشد.

تنهایی واقعی زمانی نیست که تنها باشی، زمانی است که نتوانی ارتباط برقرار کنی.

#بوکوفسکی

در این مجموعه شعر، او عشق را مقدس و آرمانی نمی‌بیند.

از دید او عشق نه تنها نجات دهنده نیست بلکه بارها به شکل وابستگی، حسادت، ترس از رها شدگی و دردناک بروز پیدا می‌کند.
که نه تنها قرار نیست تنهایی را برطرف کند بلکه شکل تازه ای به آن می‌دهد و زخم های پنهانمان را آشکار میکند.

شاید هم ترکیبی از کثیف، زیبا و احمقانه باشد.

_ عشق سگی است از جهنم
هنری چارلز بوکوفسکی

#بوکوفسکی #عشق_سگی_است_از_جهنم

Kino

در دورانی که بسیاری از جوانان شوروی احساس خفگی می‌کردند، آهنگ‌های ویکتور تسوی پر از جاده، آسمان، سفر و حرکت بود.

ما در هنگام زندگی کردن در زیباترین لحظاتمان نیز از پایانشان خبر داریم و درد زیبای موسیقی کینو دلتنگ شدن برای چیزی است که هنوز از دستش نداده‌ایم.

#Kino