یا رب چقدر فاصله ی دست و زبان است؟(خواب)

تقصیر خود حضرت حق است که مستیم ، طراحی چشم قهوه ای ایده ی او بود(خواب)

حافظا علم و ادب ورز که در مجلس شاه
هر که را نیست ادب لایق صحبت نبود(خواب)

از کجا آمده‌ام، آمدنم بهر چه بود؟
به کجا می‌روم آخر، ننمایی وطنم(خواب)

دی شیخ با چراغ همی‌گشت گرد شهر
کز دیو و دد ملولم و انسانم آرزوست(خواب)

از جهانگردی ظاهر نشود کار تمام
هر که در خویش سفر کرد جهاندیده بُوَد
(خواب)

عشق رجال هارا باید میان فحش هایشان یافت(خواب)

آیینه شدیم
ترسیدیم از هر نقش
خود را در ما بفکن
باشد که فرا گیرد هستی ما را
و دگر نقشی ننشیند در ما...(خواب‌عمیق)

ندانمت که چه گویم تو هر دو چشم منی
که بی وجود شریفت جهان نمی‌بینم(خواب)

اسب حیوانی نجیب است، کبوتر زیباست
و چرا در قفس هیچ‌کس کرکس نیست (خواب)

هر که آید پشت در ای دل بگو من نیستم
رفته ام خود را بیابم تا بدانم کیستم(خواب)

شنیده‌ام که درخت از درخت باخبر است
و من گمان دارم که سنگ هم از سنگ
و ذره ذره عالم که عاشقان هم‌اند
مگر دل تو که بیگانه است ، با دل من(خواب)

ندادی مهلتم حتی بگویم من خداحافظ
که حافظ در گلو ماند و چه گریه با خدا کردم(خواب)

یک آن تماشا کردمت،
هرچی که گفتم شعر شد(خواب)

زنده است نام فرخ نوشين روان به خير
گرچه بسى گذشت كه نوشين روان نماند
خيرى كن اى فلان و غنيمت شمار عمر
زان پيشتر كه بانگ بر آيد فلان نماند(خواب)

تو را جانم صدا کردم ولیکن برتر از جانی
مگر جان بی تو میماند در این تندیس انسانی ؟(خواب)

بر شمع نرفت از گذر آتش دل، دوش
آن دود که از سوز جگر بر سر ما رفت
دور از رخ تو دم به دم از گوشهٔ چشمم
سیلاب سرشک آمد و طوفان بلا رفت(خواب)

از پای فتادیم چو آمد غم هجران
در درد بمردیم چو از دست دوا رفت
دل گفت وصالش به دعا باز توان یافت
عمریست که عمرم همه در کار دعا رفت(خواب)

رشته‌ای بر گردنم افکنده دوست
میکشد هر جا که خاطر خواه دوست
رشته بر گردن نه ز بی مهری است
رشته‌ی عشق است و بر گردن نکوست...(خواب)

می‌توان با این تصور شاد بود
قلب‌های ما اگر بیگانه‌اند
نُسخه‌های دیگری از ما هنوز
در جهان دیگری هم خانه‌‌اند‌(خواب)

زنده را تا زنده است باید به فریادش رسید،
ورنه بر سنگ مزارش اب پاشیدن چه سود؟(خواب)