دوباره دارم وارد یکی از اون دوره‌های زندگیم میشم که غذا چیه و اصلا چرا؟

یه جوری همه جلوبازوها دم‌ کرده که دیگه دارم شک می‌کنم. ناموسا نیم ساعت قبل اینکه از خونه بزنین بیرون تک دمبل نمی‌زنین؟

حال فریک و عجیبی دارم.

What if I never get a closure?

نمی‌دونم چطوری اینو بهت بگم لیقه، ولی تو هیچوقت به دنیا نمیای.

پر از عشق و خالی از معشوق.

وقتی بیرونم پر از انگیزه‌م
وقتی میام خونه کیسه آب گرم رو بغل میکنم و میشینم گوشه‌ی مبل و ساعت‌ها خیره می‌شم به فرش.

«خواستم مثل آسمان باشم»... خیر سَرم!

آهنگ creep ریدیوهد رو باید کریپ‌ باشی تا بفهمی.

نخیر، خودم مرد تنهای شبم.

با سردرد بیدار شدم و تنها توضیح منطقی سانس‌های متوالی کابوسه.

کاش بودی یه ماگ قهوه می‌دادی دستمون کله صپ‌ پنجشنبه لااقل.

دیشب قمر در عقرب در سپهر بود.

دست مریزاد مرد.

چرا اجتماعی آفریدیمون وقتی دیر یا زود همه‌مون رو می‌ندازی توی انفرادی؟

چند روز پیش دوستی گوشیش رو بالا گرفت و عکس دردی رو نشونم داد که هنوز هم میگم پاشو بیا رفیق. پاشو بیا چایی دم کنم برات. بیا بذار به درد یکی بخوره دیوارهای این خونه.

من فکر میکردم فیلوفوبیا ترس‌ از فیله.

من رو به موت هم که باشم شما منو سر لج بندازی پامیشم جمع می‌کنم موز می‌شم برمی‌گردم تو کمر بابام که از نو زاده شم! نکن استاد. نکن.

اینم بگم که اگه به اندازه‌ی کافی بمونن تن سامر تا بیست‌وچهار ساعت بعد رفتن بلااستثنا همشون، بوی عطرشون رو میگیره بس‌ که خودشو می‌مالونه به لباسا‌شون.

کودک که بودم فکر می‌کردم سفارش غذا یعنی فست‌فود.
ولی تا حالا دلتون برای قیمه تنگ شده؟