من یه روز کافه می‌زنم
بعد یه اکیپ پنج‌نفره از رفیقام رو انتخاب میکنم، ازشون یه علی‌الحساب ماهانه میگیرم که سوخت نشه سورس‌ها، بعد میگم توی این یه ماه بیان هرچی میخوان بخورن و بیاشامن ولی اسراف نکنن. قد اعتبارشون. رو همون هم تخفیف می‌دم.
والا به خدا.
همینا اون دنیا میشه قصر و حوری.

اومدم قهوه بخورم. دوست‌دختر باریستا یه جور عجیبی آشناست و چشم‌ برنمیداره ازم. بارونه. چقدر آشناست این دختر. مثل ملودی اول خاطره‌انگیزترین آهنگ‌های شادمهر.
می‌شناسمش و نمی‌شناسمش.

این «سرتو بالا بگیر» محسن یگانه از نوستالژی‌های تراز زمان ما بود و من هیچوقت هیچ مخاطبی نداشتم براش جز تصویر خودم توی آینه.

ایناهاش.
تابستون ۸۷.
چهارده‌سالگی... چهارده ساله هم بودم من؟

یه چایی‌مون نشه باهم؟!

یه وقتایی اونقدر ماساژ لازمم که فقط یه ماشین غلتک برمیاد از پسش.

نیمه‌ی گمشده‌ی عزیزم، به ساعت من پنج دقیقه زمان داری پیدا شی وگرنه گربه‌م رو می‌بوسم.

داشتم لباس‌هام رو مرتب می‌کردم که اتفاق جالب و ساده‌ای افتاد و نشستم یه گوشه و رفتم توی فکر و هنوز نیومدم بیرون.

"Life is too short to live it for you."

دوباره دارم وارد یکی از اون دوره‌های زندگیم میشم که غذا چیه و اصلا چرا؟

یه جوری همه جلوبازوها دم‌ کرده که دیگه دارم شک می‌کنم. ناموسا نیم ساعت قبل اینکه از خونه بزنین بیرون تک دمبل نمی‌زنین؟

حال فریک و عجیبی دارم.

What if I never get a closure?

نمی‌دونم چطوری اینو بهت بگم لیقه، ولی تو هیچوقت به دنیا نمیای.

پر از عشق و خالی از معشوق.

وقتی بیرونم پر از انگیزه‌م
وقتی میام خونه کیسه آب گرم رو بغل میکنم و میشینم گوشه‌ی مبل و ساعت‌ها خیره می‌شم به فرش.

«خواستم مثل آسمان باشم»... خیر سَرم!

آهنگ creep ریدیوهد رو باید کریپ‌ باشی تا بفهمی.

نخیر، خودم مرد تنهای شبم.

با سردرد بیدار شدم و تنها توضیح منطقی سانس‌های متوالی کابوسه.