توی ایران وقتی بچه‌ای به اونی حسادت میکنی که باباش پلیسه و وقتی بزرگ شی به اونی حسادت میکنی که باباش‌‌‌...
به آقازاده‌ها حسادت میکنی در کل.

با این همه ترس از مرگ نمی‌دونم چرا دارم این کار رو میکنم با خودم

من این شهر رو باید بریزم دور.

برای هر آدمی، هر شهری تاریخ انقضای خودشو داره.

دارم روی یکی از همون پل‌های شیشه‌ای اسکویید گیم راه می‌رم.
یه شیشه‌ش امید و معناست، یه شیشه‌ش نهیلیسم و ابزوردیسم.
فکر نمیکنم روی انتخابام‌. فقط قدم برمیدارم.

صبح‌ها با چنان دردی توی قفسه سینه بیدار میشم انگار کل شب رو استایل شهدای صدر اسلام شکنجه شدم.

امروز جمعه‌ست و من باید:
۲۰ صفحه ترجمه کنم.
دوتا ایمیل بفرستم.
یه پیپر بنویسم.
و این وحشت رو کنترل کنم.

فسنجون و الویه اینطوری‌ان که یهو بدون هیچ مقدمه‌ای بند‌بند وجودت جیغ میزنه میییییییخواااااااااام

حقیقتا ویران شود این شهر که میخانه ندارد.

من یه روز کافه می‌زنم
بعد یه اکیپ پنج‌نفره از رفیقام رو انتخاب میکنم، ازشون یه علی‌الحساب ماهانه میگیرم که سوخت نشه سورس‌ها، بعد میگم توی این یه ماه بیان هرچی میخوان بخورن و بیاشامن ولی اسراف نکنن. قد اعتبارشون. رو همون هم تخفیف می‌دم.
والا به خدا.
همینا اون دنیا میشه قصر و حوری.

اومدم قهوه بخورم. دوست‌دختر باریستا یه جور عجیبی آشناست و چشم‌ برنمیداره ازم. بارونه. چقدر آشناست این دختر. مثل ملودی اول خاطره‌انگیزترین آهنگ‌های شادمهر.
می‌شناسمش و نمی‌شناسمش.

این «سرتو بالا بگیر» محسن یگانه از نوستالژی‌های تراز زمان ما بود و من هیچوقت هیچ مخاطبی نداشتم براش جز تصویر خودم توی آینه.

ایناهاش.
تابستون ۸۷.
چهارده‌سالگی... چهارده ساله هم بودم من؟

یه چایی‌مون نشه باهم؟!

یه وقتایی اونقدر ماساژ لازمم که فقط یه ماشین غلتک برمیاد از پسش.

نیمه‌ی گمشده‌ی عزیزم، به ساعت من پنج دقیقه زمان داری پیدا شی وگرنه گربه‌م رو می‌بوسم.

داشتم لباس‌هام رو مرتب می‌کردم که اتفاق جالب و ساده‌ای افتاد و نشستم یه گوشه و رفتم توی فکر و هنوز نیومدم بیرون.

"Life is too short to live it for you."

دوباره دارم وارد یکی از اون دوره‌های زندگیم میشم که غذا چیه و اصلا چرا؟