بچه‌ که بودم یه پیرزن مادربزرگ‌طوری ازم پرستاری میکرد که وقتی هفت ساله شدم بردنم سر قبرش و گفتن «ننه» پاشو ببین دوات داره می‌ره کلاس اول؟
خب این سنت شد و من هرساله تکرارش کردم.
خلاصه که ننه راضی به زحمت پاشدنت نیستم ولی هفته‌ی دیگه ارشد هم تموم میشه و ایشالا بعد دفاع پایان‌نامه بهت خبر میدم.

ولی تو بگو. این بود زندگی؟

قطع به یقین اینی که داره ترشح می‌شه‌ سروتونین نیست و بهتره برای پیشگیری از چسناله بزنیم به چاک.

اونی که خیال می‌کردم ریشه‌ی مشکلاتمه،
یه برگ بود کنار بقیه‌ی برگ‌ها.
روی یه شاخه بغل بقیه‌ی شاخه‌ها‌‌.
بالای تنه‌ی یه درخت کنار بقیه درخت‌ها.
درخت‌های چفت‌هم با ریشه‌هایی که سیم هندزفریِ مادر طبیعتن توی جیب زمین.

همیشه به این فکر میکنم که آیا کارما قراره کارهای خوبی که برای دیگران انجام میدم رو هم جبران کنه یا نه فقط قراره اشتباهاتمو بکنه تو کونم؟

ولی من هنوز یادمه رفتیم فروشنده و شهاب حسینی خوابوند توی گوش پیرمرده و یه سالن کف زدن.
نمی‌دونم ایران فرهادی رو نمی‌شناسه یا فرهادی ایران رو.

دوران دبستان مامان با شال‌گردن مومیاییم می‌کرد. تو بیست سالگی فهمیدم میشه ازش صرفا برای گرم نگهداشتن گردن هم استفاده کرد.

دو سال دیگه میگم ده سال پیش که من بیست سالم بود...
O My leaves leaving me.

چه کسی نیمه‌ی گمشده‌ی من را قورت داد؟

دریاااااا.

درستش این بود میام خونه چایی رو گذاشته باشی.
ولی نذاشتی هم نذاشتی!

روی یه نیسان آبی نوشته بود آدم اومیکرون بگیره، زن نگیره. لعنتی‌های آپدیت.

توی ایران وقتی بچه‌ای به اونی حسادت میکنی که باباش پلیسه و وقتی بزرگ شی به اونی حسادت میکنی که باباش‌‌‌...
به آقازاده‌ها حسادت میکنی در کل.

با این همه ترس از مرگ نمی‌دونم چرا دارم این کار رو میکنم با خودم

من این شهر رو باید بریزم دور.

برای هر آدمی، هر شهری تاریخ انقضای خودشو داره.

دارم روی یکی از همون پل‌های شیشه‌ای اسکویید گیم راه می‌رم.
یه شیشه‌ش امید و معناست، یه شیشه‌ش نهیلیسم و ابزوردیسم.
فکر نمیکنم روی انتخابام‌. فقط قدم برمیدارم.

صبح‌ها با چنان دردی توی قفسه سینه بیدار میشم انگار کل شب رو استایل شهدای صدر اسلام شکنجه شدم.

امروز جمعه‌ست و من باید:
۲۰ صفحه ترجمه کنم.
دوتا ایمیل بفرستم.
یه پیپر بنویسم.
و این وحشت رو کنترل کنم.

فسنجون و الویه اینطوری‌ان که یهو بدون هیچ مقدمه‌ای بند‌بند وجودت جیغ میزنه میییییییخواااااااااام

حقیقتا ویران شود این شهر که میخانه ندارد.