اخبار کرونا رو که می‌خونم یکی با صدای رستاک تو سرم میگه "غلط کردی خفاش خوردی لعنتی!"

از این وحشت‌ِ مسخره.

تو همون سایه‌ی نارونی، رئیس.

یه سر دارم، هزار کوکاکولا.

تا یه‌کم مردد می‌شم، یکی از یه جایی یه هُلی میده در نهایت.

مث راه رفتن تو سنگلاخیه که اصن نمیدونی به مقصد می‌رسه یا اشتباهی اومدی.

غم گاهی مثل پوسته‌ی توی اناره.
همون‌قدر سطحی، همون‌قدر نفوذی.

امشب رو زیر سایه‌ی همین بیدی که به این باد لرزید کمپ کنم... ریش گرو می‌ذارم فردا باز جنگی برم جلو.

کجا رو دارم برم جز قربون شما؟

خسته‌م، از اون خستگی‌ها که پاشین بخوابیم دیگه.

تو بهشت هم بیماری هست، ولی داروهاشون پیتزا ایتالیاییه‌.

Crap.
Now i've got the travel bug!

اگه چیزی اذیتتون میکنه همون اول یه تِک چس‌ناله کنین. لوس شین. غر بزنین.
اگه نکنین و یهو بعد ماه‌ها بگین آخ.
همه میگن جمع کن خودتو.

خودتون رو جمع کنین قبل اینکه بشورن و پهنتون کنن.

"You" are becoming "us".
Slowly, but surely.

کمبود معنویت توی زندگیم بیداد می‌کنه.

قشنگ معلومه دارم تو آدما دنبال خدا می‌گردم.

زندگی که زیادی گرم و نرم شد، باید با دست‌های خودت زیروروش کنی که طرف خنکش بیاد بالا.

همون موقع که دست می‌زدم من و پا کوبیدم من، باید حواسم می‌بود که عمر ما کوتاست، چون گل صحراست.

من انگیزه‌م واس جلو رفتن‌هام اینه تو نشونم بدی بگی این پسر منه!

سال‌های زندگیم قبل از تو، dark ages بودن.