دو روزه انگار تازه از استخر بیرون اومدم، انگار اولین سیگارمو کشیدم.
تو فضام.

پروردگارا، آدمی را آرام و آماده بمیران.

سه ساله از هر دو جهان آزادم.

کار بسیار، بار بسیار.

سیب آدمم، درخت شده!
کودش، بغض!

خونه‌م نیاز مبرم داره به یک ساندویچ ساز.

یه وقتایی آدم فقط باید نیگا باشه که بتونه با یه what the damn hell از خجالت طرف دربیاد!

سر هر آدمی پُر از فکره و قلبش پُر از خیال!
چه فکر و خیالی دفنه اون زیر.

خدا لعنتت کنه که حتی دست‌خطت هم دلبره.

خواب دیدم متینه خونه ماست و همه رفیق‌های کانالیش از اقصی و نقاط کشور ریختن این‌جا.
بسیار awkward بود.

همین قد که تو مجبور شی رو پنجه‌هات وایسی، برا من بسه.

آخرش یه روزی هجرت
در خونه‌ت رو از پاشنه درمیاره.

به جای چرا؟
بذاریم: خب حالا که شده.

زندگی رو بوکوفسکی فهمید که رو قبرش نوشت
Don't try.

اگه همه‌مون دور هم جمع شیم یکی یه تجربه بذاریم وسط هم باز حداقل یه نفر تو نسل جدید با یه اشتباه تازه وارد بازار می‌شه.

+ چیکار میکنی؟
- رِف می‌کنم.
+رف می‌کنی که چی؟
- که نوتیف ببینم.
+ نوتیف ببینی که چی؟
- که جواب بدم.
+ جواب بدی که چی؟
- که رِف کنم.

{برگی دیگر از سفرنامه‌ی تاییدنشده‌ی شازده کوچولو.}

برایان هوک قیافه‌ش یه جوریه انگار هر آخر هفته می‌ره وِست ورلد.

دوستت دارم،
اندازه‌ی تمام گربه‌هایی که تا حالا روی کره‌ی زمین بودن و هستن و قراره باشن.

چاره همیشه هست.
فقط گاهی توی رفتنه.

با هیچ منطقی جور درنمیاد آدم هزینه کنه، بی‌خوابی بکشه، تلاش کنه، صبر کنه... که با پای خودش جدا شه از عزیزترین‌هاش، بره به یه جایی که تا مقیاس یه قاره، حتی یه گربه آشناش نیست!...
با هیچ منطقی
الا جبر.

گفتی ز ناز: بیش مرنجان مرا، برو!
آن گفتنت که "بیش مرنجانم"..
آرزوست!